Balletje balletje

Kennen jullie het spelletje? Het wordt gespeeld op een tafeltje, maar soms ook op een kleedje op de straat. Er zijn drie bekertjes, en je moet raden waar het balletje ligt. Iemand wint heel veel geld voor je ogen, jij denkt kan ik ook, want ik weet nu zeker waar het balletje ligt en……… en mis! Geld weg. Het balletje bleek ergens anders te liggen. Ik heb er wel eens bij staan kijken in Griekenland, het is werkelijk ongelooflijk hoe ze het doen want je zou zweren dat je wist waar het balletje lag, maar het ligt er nooit. Want het  is een goocheltruc. En als je niet oplet is ook nog eens je portemonnee verdwenen als je alleen maar staat te kijken. Bij mij? Nee, ik ken de truc al jaren, hij is heel oud, het is een handigheidje. Je waarneming wordt  namelijk gefopt.

Balletje balletje. En waarom zal de bonte stoet zoals hieronder beschreven nooit op pad gaan? En als ze wel op pad gaan totaal afbranden zoals de jurist van MWNL deed? Omdat er niks is, jullie denken alleen dat er wat aan de hand is. Het is het balletje balletje effect. Want niet voor niets heb ik de Kolonel deze hoge onderscheiding uitgereikt op Sage.

 

Schermafbeelding 2018-07-21 om 12.24.39

Feilloos werd het balletje constant onder het verkeerde bekertje gemikt, zodat iedereen, en echt iedereen alsmaar het verkeerde bekertje aanwees, te weten mij. Want waarom weet ik zo zeker dat noch WMNL, Guido of wie dan ook nooit, maar dan ook nooit naar de instanties gaan of iets tegen mij zullen beginnen? Om de doodeenvoudige reden dat er niks is! Er is namelijk geen bewijs te leveren van iets wat er niet is, nooit is geweest, hoe hard je ook zoekt. Want elke keer als je denkt wat gevonden te hebben blijkt het gewoon niet te kloppen. Iets wat er kan er niet is kan er niet zijn, het is niet de kat van Erwin Schrödinger. Nee, dit was duidelijk het werk van een andere kat. En wel een verdomt slimme kat. Die krijg je nooit! Die zit al lang hoog droog in een boom zich naar te lachen, de hele wiki-top in opperste verwarring achterlatend.  En zijn digitale vriend de Graaf zit erbij. Maar vriendschap, ook al is hij slechts digitaal is geen misdrijf, daar kun je heus niet voor naar de rechter gaan.

Balletje balletje, denk daar nog maar eens heel goed aan als je als levend standbeeld op de Mariaplaats daar staat, Edo. Want dat heb je immers beloofd, ik heb de mail nog, en belofte maakt schuld nietwaar? Als ik ooit ik ooit in levende lijve zou verschijnen zou jij een dag in je onderbroek als levend standbeeld op de Mariaplaats gaan staan., want dat was onmogelijk. Maar ik zou wel een wat koelere dag uitzoeken, want hoewel je edele delen goed beschermd zijn kun je toch nog lelijk verbranden met dit weer.

 

Sagemania

Dit jaar was er voor een Afrikaans thema gekozen. Overal hingen de Afrikaanse maskers en ook waren er gasten uit de Afrikaanse gemeenschap uitgenodigd. Het licht in de zaal doofde langzaam uit, en een blonde, kinky jonge Amerikaanse vrouw met flossy blond hair kwam op in sexy, strakke zwarte kleding. Ze ging staan, benen wat wijd en haar pussy wat naar voren om haar vrouwelijkheid te benadrukken, zette  haar handen in haar zij en nam het woord. Ze ging dicht bij de door de vrouwelijke geluidsdeskundige perfect opgestelde mircrofoon staan, en zoals te verwachten was denderde het fuckt chechers, you are the fuckt, fucktttt checkerssss of this woooorrrlllddd uit de eveneens perfect opgestelde speakers.

Het publiek reageerde uitzinnig, sloeg van enthousiasme bijna de tafels door midden met hun vuisten. Yes, we can, yes we can, we can! scandeerde ze, waarop het we are the champions van Queen op maximale decibels uit de speakers schalmde. Sagemania 2018 was officieel begonnen.

 

 

Vervolgens sprak Jimmy mooi over zijn nieuwe project, de wikiturbine, maar niemand klapte echt op één iemand na. Het bleek de kleine Ymnes te zijn die  geheel door het lint ging en en al klappend en joelend  op was gesprongen. Nadat Schimske hem tot kalmte had weten te manen kon het progamma verder maar het zakte wat in, de vaart ging eruit. Want Mdd kwam op en hield in een prachtig pak met vest en zijden das een wel erg langdradige lezing over de koekhapwedstrijd die hij als kind gewonnen had en hoe belangrijk dat wel niet was, maatschappelijk gezien dan. En iets over het Sagequote wat niemand scheen te snappen behalve Schimke en nog wat wiki-ICTlawyers die in de zaal aanwezig waren op speciale uitnodiging.  Waarna het klapstuk van de conferentie opkwam waarvoor de hele zaal op het puntje van zijn stoel ging zitten.

Guido kwam namelijk op in zijn glinsterende prinsenpak met zijn gemalin aan zijn hand. En wel met met een enorme stapel uitgeprinte data in zijn hand. We got him! We hebben hem, die vervloekte Graaf! riep hij naar het publiek. Vervolgens smeet hij alle blaadjes met een pisboog die bij een prins van de micronatie Panduin past de zaal in waarop de genodigden deze verzamelde en met rode oortjes begonnen te lezen. Zie je wel? Zei ik het niet? Een LTA’er van het ergste soort! Een kompaan van De Kolonel! Vast geallieerd aan Geen Stijl en PowNet! En zo vertrok de hele karavaan in de richting van het kantoor van de officier van justitie, zo ernstig was de zaak en men verliet het zaaltje onder de klanken van de band Toto die speciaal voor de gelegenheid ingevlogen was, want dat kon er wel af. Met helemaal voorop prins Guido met zijn gemalin Lidewij in dezelfde prachtige jurk gekleed die zij ook bij de Erasmusprijsuitreiking gedragen had.

 

 

Ten burele van de officier van justitie stond de bewaking al klaar met enkel verplegers  van de kliniek en wat doktoren voor de zware gevallen toen de bonte carnavaleske groep aankwam. Vele hadden al hun wikionderscheidingen opgespeld en vaak ook bordjes met hun hoge wikirangen zoals sysop, steward, arb, board member, enz.

Ja, sprak de bezigheidstherapeute die meegekomen was, ze waren zo lief en rustig bezig, We hebben we ze maar hun hun gang laten gaan, maar dat het zo uit de hand zou lopen hadden we echt niet voorzien. Dat was een fout. Sorry voor het ongemak, ik neem de gehele verantwoordelijkheid. Waarna het gezelschap na zich tegoed te hebben gedaan aan de nodige valium rustig en kalm in de bus stapte die ze terug bracht naar hun kliniek.

 

Happy Wikimania allemaal!

 

Mijn papa

Ja, dat was mijn papa. Een professor van het oude stempel, een echte heer in driedelig pak. Gek genoeg had ik nog maar heel weinig herinneringen aan hem. Ik was nog zo jong toen hij ziek werd, ik denk een jaar of negen, en hoe bijzonder zijn leven is geweest achteraf gezien had ik me toen nauwelijks gerealiseerd. Ik was bij mijn oma toen hij stierf, ik ben ook niet op zijn begrafenis geweest,  en toen uit kwam uit de luidspreker van de radio het bericht professor vleeskruijer is vannacht overleden. Niet veel mensen kunnen denk ik zeggen dat ze het overlijden van hun vader via de Amsterdamse draadomroep hebben vernomen. De draadomroep, ja dat had mijn oma nog, eigenlijk was het dus geen radio.

De politie schijnt het verkeer nog geregeld te hebben  op zijn begrafenis en dat was het laatste wat we ooit nog van al die mensen gehoord hebben, uitgezonderd oom Bram en tante Els, zijn vrouw. Bram Verhoeff, de man met de dikke brillenglazen, gek op tennis en zijn  Amerikaanse buren van de basis. Hoogleraar Amerikaanse literatuur en de latere rector magnificus. Tot het laatst hebben ze mijn moeder geholpen mijn vader te verzorgen, Tante Els was bij hem toen hij stierf omdat mijn moeder uitgeput in slaap was gevallen. Nooit hebben zij ons laten vallen zoals de rest.

Ik kwam na een paar weken weer thuis, mijn oma en mijn stiefopa hadden me teruggebracht en meteen in bed gestopt. En toen ik morgens beneden kwam stond er tot mijn stomme verbazing een slanke vrouw van het leek wel twintig in de keuken. Dat was mijn moeder afgevallen tot zo een  45 kilo, ze was verandert in een meisje. Moet je pap vroeg ze? Ja, en zo nam het leven weer meer of minder zijn loop. Het was vreemd, heel vreemd. Want het leek wel alsof niet alleen mijn vader getroffen was door een enge ziekte maar het hele gezin ook. Alles was anders en hier is mijn haat tegen alles wat tot de intellectueel wereld behoord begonnen. En heb ik daarna alles wat maar op onderwijs, een universiteit, intellectuelen gemeden als de pest!  Tot ik Wikipedia op mijn pad trof en dat was een heel wonderlijk avontuur. (wordt vervolgd)

Referentiekaders

Die zijn namelijk belangrijk in je leven. Referentiekaders, je morele ijkpunt. Alles is te koop in deze wereld, behalve je integriteit. Hou je rug recht, wat er ook gebeurd in je leven, dat leerde mijn vader mij en zo is het maar net.

ik zal het nooit vergeten, mij eerst baantje in Zeist. Na mijn totaal mislukte schoolcarriere wilde ik toch wat centjes verdienen. Ik had net mijn rijbewijs gehaald en over rijschool Andre, de rijschool van de medegeflipte hippie zal ik later meer vertellen. En toen zag ik een baantje als chauffeur bij de bekende delicatesse winkel in Zeist De Jong in het Zeister suffertje staan.

Dat leek me wel wat! In een oude Opel Kadett stationwagen de lekker hapjes bij de Zeister sjiek bezorgen! En ook in Bos en Duin. Lekker leren autorijden op de kosten van een ander, want rijschool Andre was zoiets als Andre zelf, hoe ik dat examen toen gehaald heb is me nog steeds een raadsel. Laten we eerst aan blowtje doen, hier rechts, nee Andre, links is het veel leuker. Iedereen die dubbele pedalen in zijn auto had mocht toen een rijschool beginnen, en zo deed het wrak van een auto van Andre’s vader wat we ooit in de garage van zijn moeder hadden gevonden toch nog nuttige dienst!

Blijf altijd heel dicht bij jezelf, dat is iets wat ik nog altijd doe. Ik ben de wijze levenslessen van mijn vader na al die jaren nog niet vergeten. Mijn referentie kader krijgt geen mens opgeschoven, hoe ze ook hun best doen.

De heer de Jong was een pedant manneke, met een tourpetje op. Hij vond het wel mooi een zoon van een notabele in zijn zaak te hebben en ik had al gauw een uitzonderingspositie in het bedrijf. Ik mocht lunchen bij het kinderloze echtpaar en waren er wel meer privileges voor mij. En zo reed ik met vallen en opstaan mijn eerste kilometers, o wonder zonder schade.

Maar die man zei iets tegen me toen hij me aannam wat ik nooit zal vergeten. Jij zal het niet makkelijk hebben in dit leven, want je kunt  nooit je vader overtreffen. En dat heb ik goed in mijn oren toen geknoopt, en ik heb dat dus ook nooit geprobeerd. want dat was en is nog steeds waar.

Maar als ik nu toch al die Assistent professors zie, die omhooggevallen universitair hoofddocenten en overige wiki intellectuelen denk ik alleen maar mijn  god….. Vroeger was het een armoebaantje, hoofddocent aan een universiteit. Mijn moeder moest wegduiken als de wasman kwam, want ze had geen centjes en dan zette hij de was toch wel neer. En ze moest met de kinderwagen naar haar moeder om daarna te gaan wandelen in het Vondelpark wat daarbij vlak bij was. Ik heb wat eendjes gevoerd daar indertijd. Kon me vader een paar dubbeltjes met bijles geven bijverdienen want het flatje was anders te klein. Mijn god wat een poe ha allemaal tegenwoordig. Het is gewoon tranentrekkend.

Complete randdebielen

Ik moet iets opbiechten. Namelijk dat die hele kennisverzameling me eigenlijk, eigenlijk geen fucking duck interesseert. Vanaf het begin eigenlijk al niet, en als ik op een normale manier was ontvangen toen ik dat artikeltje over mijn vader geschreven had was ik meteen vertrokken onder vele dankzegging. Ik en schrijven? Da’s zoiets als een diep religieuze jood en een lekker barbecue met karbonaadjes en worstjes van varkensvlees. Nee, ik haat alles wat zelf naar scholen, universiteiten of de zogenaamde intellectueel wereld riekt tot in de grond van mijn hart. En met reden, hou het maar op een jeugdtrauma. Ik had voor mijn dertiende al genoeg scholen, intellect en overige ellende opgesnoven voor een heel mensenleven, geef mij maar de eerlijke sfeer van de werkvloer.

He, Martin, werd er een paar dagen geleden tegen me geroepen door een groep meiden, jonge vrouwen op de werkvloer, wat dacht je van een opblaaspop op jouw leeftijd? Waarop ik antwoorden, gepokt en gemazeld in deze wereld, dat houdt me hart niet, dat opblazen. Iedereen lachen. En zo gaat het wel vaker, eigenlijk heel vaak.  De obsceniteiten vliegen vaak over en weer over de tafel, en ik pareer altijd als een heer, nooit schunnig terug.

Werk vinden is moeilijk voor jonge academici, en soms komt er eentje binnen op  de werkvloer, zo ook laatst een hartstikke leuke meid met een master recht op zak. En omdat in de wikiwereld een white office mentaliteit heerst dat alles beschaafd en zakelijk moet zijn spreek ik graag met haar over dit soort dingen. Wat vind jij hier nou van? Ach, zei ze, ik lach me er meestal naar om en dat is ook zo. Het zijn verder lieve, leuke mensen en dat is ook waar. Ik voel me erg prettig tussen ze.

Hoe anders is dat in de wikiwereld, die je met wat moeite best als een intellectuele wereld kan beschouwen. Het was een gevoel van echt weer thuis komen na al die jaren met hun beleefd en zakelijk en heb het achter je ellebogen hebben. En daarom ging ik eens rondkijken daar. Eerst dacht ik: Waar zijn deze idioten ontsnapt en later wist ik het zeker, dit is een dependance van een psychiatrische kliniek. De zuster kan elk moment binnenkomen om ze hun medicijnen te geven, dan zullen ze wel kalmeren en in hun bedje gestopt worden. En de dokter later met een spuit voor de ergste gevallen. De geestelijke leeftijd is bij dit soort mensen nu eenmaal niet boven de twaalf jaar, die kunnen dagen ruzie maken omdat ze pindakaas in plaats van hagelslag op hun bammetje hebben gehad bij hun ontbijt. Hoewel, de geestelijke leeftijd van een kind van twaalf? Nee, kinderen van die leeftijd zijn vaak veel verstandiger, meer van kleuters in de ballenbak van een jaar of vier, vijf.

Nu heeft iemand, ik denk wel dat ik wel weet wie dat is, de laatste tijd eens flink die mensen gedoxxed en ik ben me naar geschrokken. Echt waar. Die patiënten met al hun geabitroll en waanzinnige geruzie  bleken namelijk meestal mensen van aanzien te zijn, met vaak een fraaie carriere die natuurlijk vele malen beter weten. Als ik bijvoorbeeld kijk naar Casper zijn twitter zie ik een schattig dochtertje wat een tekening heeft gemaakt voor het voetbal, een leuke vent met een goeie job en een gezin. Maar de man gedraagd  zich als een dwaas op Wikipedia. Waarom toch in godsnaam? Hetzelfde met die Drmies als ik zijn sociale media bekijk. Leuke vrouw, schattige baby. Een leuk internationaal leven lijkt mij zo en toch best redelijk succesvol daar in de States. In godsnaam, wat bezielt de man zich zo raar op WPEN te gedragen? Wat moet hij daar eigenlijk in dat wespennest van WMF? Of die Vintroll, kennelijk een wat ouder persoon uit Tilburg, wat zou je bezielen om een soort vrijwillig politiemannetje te gaan spelen zonder zelf maar een flikker ooit gedaan te hebben? Wat zou er in die kop toch omgaan? Ja, zulk soort dingen vraag ik me af.

En dan die Elly met haar genderwaanzin, hoe is het in godsnaam mogelijk! Een leuk gezin, met kunst bezig en speelt klarinet. Het soort vrouw waar ik er vele van ken, ik heb best veel met orkesten en kunstzinnigheid van doen gehad in mijn leven. Geluidsexpert, een mooie carrière achter de rug. En wat gaan we doen? Ons als een ware randdebiel achter allerlei rare nicks gedragen! Als een dwaas! En wat ze daar toch op die conferentie voor onzin uitsloeg. Hoe ze overal rond loopt te trollen. En dan denk ik, denk je nu echt dat niemand dat door heeft? Ben je nu echt zo stom? Hoe kan ik dat nu toch rijmen met je echte leven? Een over die Gooise miep zullen we het maar helemaal niet meer hebben, net zoals over die Sandra. Die moeten toch vele malen beter weten? Ja toch?

In godsnaam, wat bezielt jullie toch allemaal? Vertel me dat nu toch eens, wat missen jullie in je leven of hebben jullie gemist dat jullie je zo achterlijk gedragen?

Zondagsrust

Ik zie net hiernaast (ik  heb dit blog niet ingericht, ben slechts gastredacteur) dat Edje de Roo de heer Casper aan het retweeten is, dus dat maakt ook weer  weer eens een boel duidelijk.  Iets over voetbal, heb ik niks mee, nooit gehad. Maar god wat heb ik gelachen zeg. Een dreigmail van Sagelegal. Alleen dat Sage al, wijzen. Ik denk dat nietwijssage of nietgoedwijssage@legal een betere afzender was geweest.

Hoe krijgt iemand het voor elkaar zoveel wapperende juridische wartaal in één mail te krijgen! Diegene die dit fraais heeft opgesteld heeft natuurlijk geen kaas er van gegeten hoe de echte juridische wereld werkt, en gaf er maar weer eens blijk van er echt niks van te snappen. Nu weet ik dat al jaren, dus niks nieuws onder de zon. Maar hoe maakt iemand zich nog verder belachelijk dan hij al is. Schimske, of wat je nicks verder zijn, ik neem er één op je vanavond, je kan het bleek maar weer eens.

Maar goed, ik ga dit al veel meer links laten liggen, en zoals vandaag lekker in de tuin zitten, dus over individuele wikigekken zal ik veel minder schrijven in de toekomst. Ben trouwens benieuwd of Edje de Roo ook door deze zelfde “jurist” is geadviseerd, na die prachtmail  aan mij van hem, zou me niks verbazen. Nu ja, je kunt altijd een taart met een vijl erin van me krijgen, m’njong. Maar ik zal jullie wikipret niet verder verstoren, dus speel maar lekker verder allemaal in de ballenbak.

Section 230 of the Communications Decency Act

Ik denk dat velen van jullie deze Amerikaanse wetgeving niet kennen, maar dit is de kurk waarop Wikipedia drijft. Want wat houdt deze wet in? Deze wet, of beter dit onderdeel van een wet  beschermd Amerikaanse internetondernemingen tegen copyright claims. Laatst merkte iemand ergens op dat de Amerikaanse copyright wet ooit in het leven is geroepen om de rechten van Mickey Mouse te beschermen en nergens anders voor en dat klopt aardig. Amerika is namelijk totaal wild west op het gebied van copyright met zijn fair use gebruik en section 230. En dit verzin ik echt niet want zelfs WMF zelf geeft ruiterlijk toe dat sectie 230 de kurk is waarop zij drijven. Er is zelfs een grapje dat het enige land ter wereld waar intellectueel eigendom slechter beschermd is Servie is, en daar schijnt het echt bar en boos te zijn. En ook in Zwitserland, had ik nu nooit gedacht, maar het is dan ook geen EU land. En canada, ook daar kan bijna alles.

Hoe anders is het in Europa. Europa kent in het geheel geen artikel 230, maar slechts een systeem van pay or I sue you brieven van advocaten. Gigantische claims voor het kleinste fotootje zijn geen uitzondering, copyright is een serieuze zaak in Europa. En hier zit de kneep. Die foundation is prima beschermd, maar die bescherming houdt dus op bij de grens van Amerika. In Europa kun je je immers op geen manier op het Amerikaans recht beroepen. En als de auteur wel te achterhalen is is hij of zij vierkant de sigaar. Want als je de voorwaardes van WMF goed leest zul je zien dat jij aansprakelijk bent en niet zij, veilig achter hun Amerikaanse wetgeving.

En daarom stel ik dat die CC licentie een onding is en vooral op de manier waarop wiki-producten hem gebruiken. Immers, een CC licentie vervangt het copyright niet en de overeenkomst is ronduit zwak te noemen. Mogelijk dat hij geldigheid heeft als de eigenaar van de rechten zelf iets vrijgeeft, maar zeker niet als iemand anders dat doet. En daar gaan we. Want heel vaak geven Wikipedianen iets vrij wat niet van hun is en dat is dan hartstikke toxische content, want wie het hergebruikt kan nergens op terug vallen. De dader ligt immers op het wikikerkhof achter een nick, en de licenty beschermd je nergens tegen.

En natuurlijk kan de houder van de rechten elke moment zijn toestemming voor een bepaald gebruik intrekken, er is immers niks officieel geregeld met die CC licentie. En als jij dan toch lekker het blijft gebruiken is dat mooi een copyright schending, dat heb ik echt goed nagevraagd. Want op zijn best kun je op een vage civiele overeenkomst beroepen, maar meer niet. En als die door de ander partij is opgezegd heb je geen poot om op te staan, en kun je aftikken. Ja, het zijn lekker jongens die Amerikanen daar achter hun sectie 230. Zij zitten er veilig en droog, en de rest van de wereld kan uiteindelijk dokken!