Whallie toch!

Wat wel en wat niet te doen op WQ

Beste Kolonel, u bent hier van harte welkom als u hier komt om positief bij te dragen aan onze collectie van quotes. Als u hier echter (vooral) komt om onrust te zaaien en/of een platform te bieden aan een globaal geblokkeerde gebruiker, bent u hier uitdrukkelijk niet welkom. W\|/haledad (zegt u het maar) 11 apr 2018 15:59 (CEST)

(Bron)

Hoezo zou ik behoefte aan een platform op die ballentent hebben, Whallie? Dat jij je nu zo thuis voelt tussen allerlei digitaal tuig en sokpoppen moet jij weten, maar dat doe ik bepaald niet! En als Whallie echt zo een behoefte had gehad aan positive bijdrages had hij Vintroll er natuurlijk meteen met een pisboog moeten aftrappen net als Romainetroll en Schimsketroll. En hem geen wiki-agentje laten spelen op een project waar hij geen sikkepit om geeft zoals hij zelf zegt.

Nee, Whalie, ik waardeer dat je het huis schoon houdt, echt, maar verder staat jouw eigenaardige rol in de wiki bureaucratie mij niet aan.  Van geen kanten. En als jij een beetje had opgetreden tegen juist die lui die geen zak toevoegde, had Natuur12 soktroll, je ex-collega Arb, geen schijn van kans gehad met met zijn bij elkaar gelogen troll-global lock wat upgetrolld is naar een troll-global block ondertussen. Want dat is de naakte waarheid, die ik helaas niet kan posten waar het hoort.

Juist hierdoor.

 

Graaf Statler

Wikiverslaving

Hij had de zon al lang niet meer gezien en tussen het gamen en Reddit door vond hij toch nog tijd voor zijn belangrijke werk als redacteur en moderator op het project wat het daglicht niet kan verdragen en wij beslist hier niet noemen. Werkelijk dag en nacht zat hij achter zijn computer en mocht hij de deur uitgaan had hij altijd nog zijn mobieltje.

Hij is veel te dik en ongezond van te veel fastfood en pizza’s.  Hij is ziek.  Hij is verslaafd. Geen vrouw zal hem een blik waardig keuren, dus is hij gefrustreerd en boos. Want zijn leven is een mislukking. En die boosheid leeft hij uit op iedereen die niet is wat hij is.

Vandaag wordt het een prachtige dag, en de Kolonel en ik gaan het ervan nemen. Kat eten geven, crossaintje, vers zacht gekookt eitje erbij, krantje, tuin. En bij deze stumpers? Hun computer gaat aan, koffie, dat is dan de enige overeenkomst, en maar hangen. Hangen, hangen hangen op het internet tot ze genoeg hebben van het stofje wat dat vrijmaakt in hun hersens. Ze zijn namelijk verslaafd.

Ik heb genoeg verslaving gezien. Te veel zelfs. Ik heb mensen zien sterven aan hun verslaving op jonge leeftijd. Ik zie een gevaar voor deze vaak jonge mensen. Dus neem mijn raad aan, flikker al je digitale speelgoed uit het raam en ga naar buiten!  Doe zoals de Kolonel en ik. Maar dat kunnen jullie niet meer en dat is een drama. Want jullie zijn zwaar……. verslaafd.

Bespottelijk

Ooit stapte ik niets vermoedend een plaats binnen die wij hier niet meer zullen noemen.  Ik dacht misschien is het leuk wat over mijn vader te schrijven, een lang vergeten professor. Het was niet eens mijn idee want ik wist toen niet eens dat je daar zelf kon bewerken. Ik schreef een klein stukje over hem, liet het even nakijken omdat spellen niet mijn sterkste kant is, en plaatse het. En vanaf dat moment bevond ik mij in het grootste digitale gekkenhuis van Nederland.

Dat is heel modern namelijk. Heel veel kerken hebben dat ook, een digitale kerk. Je kan er digitaal een kaarsje opsteken of virtueel de kerk bezoeken, da’s erg in trek. Maar het vervelende in dit geval  was dat ze vergeten waren het bordje “Digitaal gekkenhuis” naast de virtuele poort van hun site te plaatsen. Dat was namelijk duidelijker geweest. Dan had je vanaf het eerste moment namelijk geweten met patiënten van doen te hebben en had ze anders benaderd.

Want het is natuurlijk een achterlijk zooitje want anders doe je dit niet. Ik hou niet van loze beschuldigingen, maar een stel normale en kennelijk volwassen mensen gedragen zich niet zo, dus zeg ik dit niet zomaar. Want als je je zo gedraagt zit er iets finaal mis in je bovenkamer. Kan niet anders. Dan hoor je in het gesticht thuis en niet los te lopen in onze maatschappij.

Nadat mij een geestelijk gebrek is verweten door verschillende van deze lieden in het openbaar is het nu mijn beurt hetzelfde met hun te doen.  Je gaat niet iemand vanaf moment een voor troll uitschelden terwijl je niets van de persoon afweet. Normale mensen gaan niet als een stel kleuters van vijf abitrollen en raak blokkeren, dat doen normale mensen niet. Iemand met enig, let wel enig fatsoen in zijn donder gaat de boel niet op stelten zetten en een soort digitale politieagent spelen zoals Vin deed op quote en doet op pedia. Dat is raar, dat is achterlijk, dat is onaangepast gedrag.

Want ik zei het al eerder, als je dit soort dingen doet ben je gewoon niet goed bij je hoofd, je hoeft geen vakman te zijn om dat vast te stellen. Net zo goed dat je niet goed wijs bent als je Natuur12 gaat steunen en later een plaats in arbcom gunt na zijn getroll met de overduidelijk autistische Ymnes. Wat Trijntje met steward trollen deed kan gewoon niet, en als je dat wel doet ben je niveau kleuterschool helaas niet te boven gekomen. En dan die rare mail van Edo als klapstuk …. waar slaat het allemaal op.

Misschien is mijn eerdere idee het beste, zet de hele site op een intranet als studiemateriaal voor gedragswetenschapper, en zet er duidelijk boven digitaal gekkenhuis in een banner, want stel je voor dat door een storing die puinhoop een keer echt op het WWW komt. Dan weet iedereen tenminste in een keer waar hij of zij aan toe is, want van het runnen van een serieuze site is natuurlijk geen enkele sprake. Evenals dat het natuurlijk glashelder is dat de zon daar nooit gaat schijnen en elke cent die er nog aan gespandeerd wordt of er ooit aan gespandeerd is totaal weggegooid geld is.

Als altijd bent u van harte welkom om hier eens hierover van gedachte met mij te komen wisselen. Maar bedenk daarbij dat ik uitsluitend de verantwoordelijkheid neem voor wat ikzelf schrijf of ooit geschreven heb en niet voor andere zaken. Hier en elders.

Vrolijk Pasen!

Pasen is dit jaar zoals het hoort, koud en verregend, ik herinner me niet anders. En een echt feest was het nooit, het was zeker geen kerst. Al was het maar dat er thuis geen kerstboom stond en er geen veel te zware Christmas pudding geserveerd werd. Nee, Pasen was de Matheus Passion. En eigenlijk zelfs dat niet eens, nee, het hoogtepunt van de paastijd was als op Goede Vrijdag Erbarme dich, mein Gott uit luidspreker van de radio schalde. Dát was Pasen, en niet die tafel gedekt met een paar kuikentjes en oma die net iets te veel gedronken had. Gespuugd werd er niet in de drank, want zonder mijn familie achteraf als een stel alcoholisten neer te willen zetten lustte ze er allemaal wel één. Maar ik heb nooit iemand van mijn familie echt dronken gezien, behalve mijzelf. Maar soms wel licht aangeschoten. Want de houten kratjes met de flessen werden, vol ontzag voor de hoge heren elke week bij mijnheer de professor thuisbezorgd door de plaatselijk slijterij Strietman. Die man moet achteraf gezien geweldige zaken hebben gedaan met al die professoren en notabelen in de wijk waar wij toen woonde, het sjieke Kerkebosch.

Maar terug naar Pasen of beter gezegd Goede Vrijdag. Plechtig werd dan de bakelieten radio opgesteld centraal in de huiskamer, want er mocht werkelijk niets van de jaarlijkse traditie gemist worden en wij moesten luisteren.  Wel mochten we een spelletje spelen, maar als het jaarlijkse Erbarme dich uit de luidspreker schalde waren wij allemaal een en al oor. Mijn ouders lazen dan elk jaar weer de tekst mee uit het oude tekstboek wat wij thuis hadden, waar mijn oma nog de coupures van Mengelberg in geschreven had.

Je zou toch denken dat mijn ouders die teksten uit hun hoofd kende na al die jaren maar nee. Mijn oma had immers voor de oorlog onbeperkt toegang gehad tot het concertgebouw, dat had iets van doen met een scharrel die ze ooit had gehad met een cellist. Mijn moeder heeft daarna haar leven lang een hekel aan celloconcerten gehad vanwege de vele celloconcerten die ze als kind als een soort chaperone verplicht had moeten uitzitten.

Later werd de oude radio vervangen door een groot, luxe exemplaar van het merk Philips waardoor beleving van Erbarme Dich nog intenser werd. Temeer omdat het om een FM ontvanger ging die het hoog en laag veel mooier weergaf. Het was een fraai en redelijk kolossaal meubel. Maar toen kwam het grote moment, de Matheus Passion zou stereo uitgezonden worden dat jaar, het ene kanaal over Hilversum  1 en het andere over Hilversum 2 zoals dat toen nog heette.

Vol verwachting zaten wij op het puntje van de stoel voor de radiotoestellen, het nieuwe, toch wel imposante apparaat  links op de ene zender, en het oude exemplaar wat normaal op de slaapkamer van mijn ouders stond op de andere zender rechts. Vol verwachting zaten we allen op het jaarlijkse Erbarme Dich te wachten. Alsof je er zelf bij bent in het concertgebouw, zuchte mijn moeder ontroerd toen het zo ver was en ook wij waren diep onder de indruk.

Ik zelf heb wel eens een Matheus uitgezeten in het concertgebouw in mijn hippietijd, we gingen toen vaak naar Amsterdam want daar was het toch te doen. Paradiso, de Dam waar je op ging zitten, de kroegen. Ik vond en vind die lange zit niet helemaal voor herhaling vatbaar, maar er gaat nog steeds geen jaar voorbij dat ik Erbarme dich niet draai op Goede Vrijdag.

De laatste jaren is dat de Mengelberg uitvoering uit 1939, een tijdje geleden heruitgebracht door het NRC. Want dat is toch het ware. Erbarme Dich prachtig gezongen door Jo Vincent met het boekwerk met de aantekeningen van Mengelberg erbij wat ik nog heb om mee te lezen, en dan kan mijn Pasen niet meer stuk.

Vrolijk pasen allemaal, en niet te veel zuipen Kolonel!

 

 

Toeren bouwen 1

Toeren bouwen, dat was zo een typisch begrip toen ik nog jong was. Nu is de graaf oud, de dagen nog niet zat, maar het hiernamaals heeft hij kortgeleden al aardig verkent. Goed, zand erover, we gaan terug naar het Zeist van de jaren zeventig. Naar de toeren die de groep jonge mensen toen bouwde. Welke  in deze tijd beslist genoeg zouden zijn geweest om elke alarmbel bij jeugdzorg af te laten gaan. Toch is het met de graaf uiteindelijk goed gekomen, met de rest over het algemeen niet.

Toeren bouwen, wat was dat nou precies? Nou, het begon al op de IVO, waar we ingeschreven stonden. Merk het woord ingeschreven op, het was namelijk een zeer apart schoolsysteem. Je zat met verschillende vakken in verschillende klassen, dus geen hond miste je als je weer eens aan het spijbelen was.  De leraar of lerares dacht immers dat je ergens anders op een ander niveau in de klas zat. De laatste twee klassen van de lagere school had ik zo ie zo al gemist na verschillende keren te zijn blijven zitten, ik was immers naar Amsterdam gestuurd om bij mijn oma te wonen omdat papa zo ziek was en ik was daar niet naar school geweest. Dus veel snappen deed ik niet van wat ze probeerde te vertellen, en daarnaast interesseerde me het geen biet. Maar genoeg hierover.

We waren te oud, we waren te veel blijven zitten op lagere school, en wat die leraren vertelde was gewoon niet interssant. Ook werden we altijd de klas uitgezet, en ik snap achteraf  wel waarom. Daar heb ik geleerd te incasseren, er met een pisboog uit getrapt te worden voor iets wat ik niet gedaan had.

Een hoogtepunt is toch wel dat Olav de krant in een hoek  aanstak die Hans zat te lezen tijdens de les, die dat niet doorhad, en toen hij het wel doorhad de brandende krant in paniek over zijn hoofd gooide op het tafeltje van de het keurige meisje achter hem. Het resultaat laat zich raden, ik hoor het meisje nog huilen. Vervolgens werden we alle drie een week van school gestuurd, ik dus ook hoewel ik er niets mee te maken had dit keer. Het kraakpand Lambiek was op een steenworp afstand  afstand met gratis koffie en de rest, dus hoe hard deze straf ons raakte lijkt me wel duidelijk. Zo ben ik uiteindelijk in de krakerswereld terecht gekomen. Niet alleen door dit incident maar ook door vele, vele  andere . Maar we zouden het over toeren bouwen hebben. Goed.

Er was in 1975 de beroemde wedstrijd van toen nog Cassius Clay in het vooruitzicht, en Olav moest die pers se zien. Het gevecht zou midden in de nacht uitgezonden worden, maar we hadden geen TV. Ik zag het niet zitten, maar Olav, Andre en Peter, een beslist nettere jongen dan de rest, hadden een plannetje gemaakt, er moest namelijk een TV komen. En die zou geleend worden, proletarisch winkelen was toen erg in. Het plan was volkomen stoned in elkaar gezet, en even waanzinnig als simpel, maar toch geniaal achteraf. De TV zou van het plaatselijke V&D filiaal geleend worden namelijk.

Dus, nog steed volmaakt stoned stapte het spul in de gammele latere lesauto van Andre, (Op deze toeren bouwen kom ik later terug), en reden naar het plaatselijke filiaal van V&D, liepen de personeelsafdeling in, en pikte een paar stofjassen van de kapstok. Om met de lift naar boven te gaan en de afdeling waar TV’s verkocht werden op te lopen. Om vervolgens te zeggen, we komen de TV ophalen. Pure bluf. Waarop de winkelbediende op een fraai, duur exemplaar wees en zei: daar staat hij, dat is hem. Hij heeft de deur nog voor ze opengehouden en de lift voor ze opgeroepen.  Daarna was snel de TV op de achterbank gezet, en naar het kraakpand gereden

Ik heb nog de antenne aangesloten, Olav is als enige opgebleven, en jaren heeft die TV werkend in een kamer in het kraakpand gestaan. Nooit meer wat van gehoord, maar ik zou wel eens willen weten achteraf hoe die verkoper op zijn neus heeft gekeken toen het echte personeel die TV wilde ophalen!

Kijk, dat was nou toeren bouwen!

Jehova’s

Hippies en Jehova’s lijkt een vreemde combinatie, maar toch ga ik erover vertellen. Misschien herinnert  u zich nog dat ik over mij vrienden verteld heb, die ik veel te jong in de vorige eeuw achter heb moeten laten. Te veel drugs, drank, sex en rock en roll. Een van hen was Andre, en de ander Olav. Beide creatieve jongens van goede huizen.

Andre woonde op een etage in het huis van zijn grootmoeder, die in het bejaardenhuis zat. Daaronder woonde en erg stijve, oude man die doodgraver was. De arme man moet geleden hebben onder het soort kraakpand wat er boven hem was. Met harde muziek, veel mensen over de vloer, veel meiden, veel drugs en drank. Tot diep in de ochtend. Het is een van de vele kraakachtige panden waar ik gewoond heb.

Wat wilde het geval? Dat de koningsrijkzaal van de plaatselijke Jehova’s vlak om de hoek was, en Jehova’s op zondagochtend toen nog langs de deuren gingen. En heel vroeg, acht uur s’morgens. En dat huis was een van de eerste huizen in de buurt, dus elke zondag s’morgens vroeg stond daar een rits Jehova’s voor de deur, vaak tot voorbij het hekje. Kennelijk was het een soort oefenhuis.

Olav was het op een zeker moment zat, dat gedoe aan de deur, zwiepte de deur open en zei tegen hen: Een trap op, eerste kamer links, daar moet u zijn. Andre zijn kamer dus. En ging weer naar bed. Een uur laten hoorde we nog Andre boven ons, met ja maar, een een lange discussie. Die wist op geen manier van ze af te komen, hij was nog knetterstoned van de vorige avond en lag daar met een meid in bed. Hij had simpelweg niet het besef gewoon te zeggen ga weg, dus ouwehoerde maar door. Ik vind het nog steeds een moordgrap.

Maar goed, het kon geen doorgang hebben, dus Olav en ik hebben ons uit ons bed gewrongen de volgende zondag en hup, op naar die koningsrijkzaal. Vraag me nog steeds af wat die mensen gedacht moeten hebben hebben toen er twee niet al te frisse hippies met lang haar, een lammy coat aan en duidelijk met een kater binnenkwamen.

De dienst was net afgelopen, en de nazit met koffie was gaande. Meteen, ach jongens, hebben jullie wel gegeten? Zullen we  koffie voor jullie halen? Kortom, de liefste en hartelijkste mensen die je je kunt voorstellen. We hebben het hele geval aan ze uitgelegd, dat we te stoned en te doorgeneukt waren voor dat gedoe van hun op zondagochtend. Begrip! Niks moraliserend! We mochten altijd langs komen als er iets was!

En kwamen ze nog op zondag langs? ja, om een uur of elf. Met een ontbijtje of iets lekkers. En of alles goed met ons was. Ik heb warme herinneringen aan die lieve mensen.