Money makes the world go round!

Money makes the world go round, met geld kun je alles kopen. Bijna alles althans. De graaf houdt het wat kort vandaag, het is immers weer voor terrasjes, voor koude Belgische biertjes, om een koel plekje onder een boom ook te zoeken en een klein siestatje te houden. Niet om achter een computer te hangen.

Normaal betalen we een vermogen om zulk weer te hebben, gaan we naar landen als Griekenland. Maar wat een drama daar weer. Het dorpje Mati ken ik niet bewust, zal er vast wel eens door heen gereden zijn of er wat gedronken hebben, maar ik ken wel veel plaatsjes zoals dat Mati. Ik ken de streek immers heel goed van vroeger. En weer zien  we wat een slecht bestuurd land met een zwakke overheid kan veroorzaken. Al jaren wordt er gealarmeerd over de slechte uitrusting van de brandweer, het gebrek aan organisatie, de foute aanplanting van de bossen met veel te weinig brandgangen en de corruptie. Al jaren kunnen brandstichters hun destructieve werk ongestraft doen zonder veel kans gepakt te worden. Want daar gaat het  om, bossen en natuur vernietigen om er landbouwgrond van te maken of om bouwgrond voor huizen te genereren. Om de money dus. En dit keer met catastrofale gevolgen, want deze branden worden meestal bewust aangestoken.

En het komt elke keer het op dat ene ding neer wat je nu net niet voor geld kunt kopen. Namelijk integriteit. Alles kun je kopen, mooie auto’s villa’s lekker eten, drank, drugs, sex, diploma’s, ja zelfs wikiartiklen, soms zelfs iemands leven, maar dat ding dus niet. De hebzucht van enkelen heeft velen in Griekenland wederom in het verderf gestort. Want het gaat natuurlijk niet alleen om Mati en die rond Athene streek, maar ook om de mooie natuur en de spulletjes van mensen die elders vernietigd zijn of worden door deze zeer kwalijke praktijken.

Alles kun je in dit leven kopen leerde mijn vader mij als kind, een oude professor, behalve integriteit.

En denk daar maar eens over na als je onder een boom ligt uit te puffen omdat het gamen of het gewiki je net ff te veel werd op je zielige zolderkamertje, stelletje loser!

 

 

 

Διαφημίσεις

Oom Bram

Mijn oom Bram.   Oom bram was niet een echte oom van mij maar een van de studenten van de zeer excentrieke Professor Harting, evenals mijn vader dat was indertijd, en ik had het artikel een tijdje geleden geschreven omdat ik de herinnering  aan hem levend wilde houden. En mijnheer Paul, een voorvechter van het nieuwe project Evripedia met wie ik in gesprek was had het daar geplaatst. Maar laten we het over oom Bram hebben, en niet overal allerlei wikigedoe voor deze keer.

Oom Bram woonde net na de oorlog  met zijn vrouw in een heel klein souterrain aan de overtoom in Amsterdam, wat ingericht was volgens een toen populaire Amerikaanse stijl met veel plastic tafelkleedjes en hele aparte stoelen en tafels. Dat vonden wij althans toen. Dat kwam omdat oom Bram gek was van Amerikaanse literatuur en Amerika. Oom Bram las. Oom Bram las wat los en vast zat.   En dat kwam mede omdat oom Bram bijna blind was en eigenlijk alleen maar een scherp beeld had in het midden van zijn ogen, daarom droeg hij dan ook een bril met enorm dikke glazen. Oom Bram heeft dan ook weinig van de oorlog mee gekregen, dit omdat hij die fietsend en lezend op een fiets op een standaard was doorgekomen met de  koplamp aangesloten op de dynamo achter hem.

Oom Bram reed geen auto, oom Bram fietste.  Al lezend, want hij zag toch niks en hoe hij dat zonder grote ongelukken overleefd heeft mag een groot wonder heten. Oom Bram en tante Els woonde later in een doorzonwoning in De Bilt en de grote attractie van dat huis was het feit dat beide buurhuizen verhuurd werden aan Amerikaanse officieren van de militaire basis in Soesterberg zodat oom Bram de hele dag Amerikaans kon spreken met hen.

En zoals ik al eerder vertelde, oom Bram las alles.  Zo ook de z.g vraagbaak van de oude Ford die zijn vrouw had overgenomen van een vertrekkend Amerikaanse buurman en gezien het feit dat de auto, zacht gezegd nogal wat problemen had werd er vaak naar mijn oordeel gevraagd. Dit omdat ik in die tijd een uitmuntende moonlight monteur was.  Wat een garage niet voor elkaar kreeg kreeg ik wel voor elkaar en nog steeds is dat vaak zo.

Ondanks het feit dat oom Bram geen steeksleutel of schroevendraaier ooit heeft aangeraakt, de man kon nog geen stekker aan een snoer zetten, wist hij al-le-s van die oude Ford en wat hij niet wist vroeg hij. Zeg, als je nu die versnellingsbak terugzet, hoe centreer je dan die koppelingsplaat? En, dat ontluchten van die remmen, hoe verkom je nu dat er lucht terug loopt en hoe vlak je een cilinderkop? Dat soort vragen, avonden heb ik hem colleges autotechniek gegeven en hij snapte werkelijk alles! Het ging zelfs zo ver dat hij bij de Slegte op het laatst vraagbaken van andere merken auto’s ging kopen. Dat was nu typisch om Bram.

Uiteindelijk is hij toch gepromoveerd en hoogleraar geworden, hoewel hij dat promoveren eigenlijk niet zo nodig vond. Zijn broer Piet die als twee druppels water op hem leek is dat uiteindelijk  nooit gelukt, ondanks vele pogingen. En toen zochten ze een nieuwe Rector Magnificus daar in Utrecht. De universiteit was een puinhoop in die tijd, en toen dachten ze laten we die halve blinde maar nemen, dat kan verder geen kwaad. En dat hebben ze geweten! Gevreesd was hij, mensen trokken wit weg als de taxi met Verhoeff voorreed. De hele mestvaalt heeft hij toen uitgeruimd, vele zagen hem in die tijd als de duivel in hoogst eigen persoon.

Ik heb later gehoord dat zijn ogen op hogere leeftijd zijn geopereerd waardoor hij normaal kon zien, want op termijn is het contact tussen mijn moeder en hem verwaterd. Tante Els is veel te jong gestorven, en van zijn latere leven weet ik dus weinig. Maar markant was hij wel, dat is zeker.  Ach ja, das war einmal, en nu bestaat hij alleen nog maar digitaal. Rust zacht, lieve oom Bram.

 

abraham-verhoeff__56533

Bouwplaats

Ik was al vroeg wakker van een enorme hoop herrie. Ik deed de gordijnen open en zag dat er een enorme bouwplaats was verschenen naast mijn huis. Maar ik zag ook meteen wat vreemds. De bouwvakkers en ook bouwvaksters hadden namelijk hele vreemde kleren aan. En in het midden stond een hokje, een soort Dixi, waarin de bouwvakkers  een voor een in verdwenen om zich te verkleden. Dan kwam er weer een uit met een valse snor en een pruik op, dan weer een oudere vrouw verkleed als jonge vamp, en dan weer drie die in één jurk liepen. Het leek wel de verkleedpolonaise. Kent u dat?

Ik denk het niet omdat het waarschijnlijk een plaatselijk gebruik is. Er staat een enorme verkleedkist met van alles in het midden. Pruiken, BH’s colbertjes, jurken, snorren noem het maar op. En daar gaat de polonaise langs en iedereen pakt wat uit de kist en loopt verder de polonaise. Ik wist niet wat ik zag de eerste keer op een boerenbruiloft, een oudere man liep voorop in de stoet met een BH en een raar dameshoedje op, en iedereen raar verkleed erachteraan. Het bandje speelde dat het een lieve lust was en iedereen had lol voor tien! Toen wist ik het zeker, ik zit hier diep in de provincie.

Maar terug naar de bouwplaats. De bouwvakkers bakte er niet veel van en waren beslist niet van het snuggerste soort. Een was bezig de stroom op de gasleidingen aan te sluiten, een ander met het storten van een fundamentje van zand om later op verder te bouwen, en weer een ander was de waterleiding op het gas aan het aansluiten. Ondertussen liepen enkele  vrouwen rond die maar riepen: Ja, je kan het. Heus! je bent een geweldige vakman!! Hoge bouwonderscheidingen werden als pepernoten rondstrooit en je zag de knaapjes groeien.

Ik liep erheen om te vragen naar de bedoeling was, en mij werd medegedeeld dat dit het eerste genderneutrale bouwproject was wat de wereldnorm in 2030 moest worden. Ik zei o, en hoewel ik geen bouwervaring had dacht ik, kom, ik metselen ook maar eens een muurtje. Er waren wel wat oude rotten in het vak, maar die werden  constant afgezeken en naar huis gestuurd. Hun werd verteld dat ze prutsers waren, hun net gemetselde muurtje werd omgetrapt, of er werd zand op hun schilderwerk gegooid. Net zolang tot ze woedend de bouwplaats verlieten.

Eerst het dak, dan de muren, dan de vloeren en de heipalen zijn voor het laatst riep een van de opzichters steeds, want dat scheen inclusionisme te heten. Het was een wat oudere vrouw, dan liep ze met flowers in haar haar om wat jonger te lijken, dan weer claimde maar ik ben echt een vrouw hoor, dit voor haar fans, dan weer was ze een kruidenvrouwtje met  allerlei alternatieve geneeswijzen, en dan sprong ze even in voor de prutsende bouwvakkers. Lets bridge the gender gap, riep ze dan, een echte vent transgendt! Het was een wonderlijk geheel. Vaak zat ze ook op haar kleedje, met drie bekertjes. En iedereen bleef maar kijken naar hetzelfde trucje wat ze steeds maar uithaalde. Waar ligt het balletje? Goed zo, hier heb jij een hoge wiki onderscheiding. Optillen deed ze het bekertje echter nooit, het was een rare variant wat ze speelde van het zwendelspel.

Ik dacht dat wordt niks zo, laat ik eens naar de hoofdopzichters lopen. En meteen was ik in de wiki-boeien geslagen. Maar ik dacht, bekijk jij het maar, en ik brak uit. En toen lag er een brief op mijn mat, streng verboden nog op de bouwplaats te komen. Van hoger hand, van de opdrachtgevers uit SanFan.

Sja, wat te denken hiervan. Ik zou het echt niet weten.

Stapelgek, of toch ene balletje-balletje speelster?

Eigenlijk kan ik als ik dit teruglees maar tot maar één conclusie komen, dat mens is stapelgek of een balletje balletje speelster, en ik gok op het laatste.  Nee, ik weet het wel zeker. Waarom? Omdat ze er zonder enige grond of aanwijzing van uitgaat dat ik die artiklen over die stoere wikipediaen geschreven zou hebben en dat als stelling blijft poneren.  En er werkelijk van alles bij sleept wat er niks mee te maken heeft. Het is een manipulator, een trol, een geboren leugenaresse Want wat doet ze doorlopend? Een fout beeld projecteren, dat is haar tactiek. En dat doet ze werkelijk ov-re-al. Het is namelijk een gerafineerd loeder. En een van de beste balletje-balletje spelers die ik ooit heb gezien.

 

Want het is natuurlijk glashelder dat ik dat niet heb gedaan, die artiklen  schrijven want ik ken die mensen niet eens. Ik heb in het gemeen of zijdelings van ze gehoord of in het geheel niet, maar op de meest smerige manier blijft ze maar stellen dat haar strafexpedities geoorloofd zouden zijn, en ik dat gedaan zou hebben. En ze verduisterd zelfs lijstjes met mijn artiklen om te kunnen suggereren dat ik nooit wat schrijf terwijl zij juist diegene is die dat onmogelijk maakt. En zelf schrijft ze nooit wat, ze copy-past alleen maar. wat overduidelijke troep, Het is een adder, een slang.

En zo vernietigd deze dame project na project onder de ogen van iedereen met al haar sokjes. Met haar doortrapte balletje-balletjespel. Jaren zit ze overal vooraan met haar kleedje, om te stoken, om de zaak te flessen, om de boel voor de gek te houden. Kijk, Guido, daar ligt het balletje.  Kijk maar onder dat bekertje, daar ligt hij. Maar het balletje ligt er nooit. Het balletje ligt nooit waar zij zegt, echt niet ga maar eens goed kijken.

Balletje-balletjespelers, de gevaarlijker mensen bestaan er niet op het internet. En het gevolg? Één groot drama, met een hand vol nieten voor iedereen. Een een Kolonel en een Graaf die hoofdschuddend staan te kijken hoe de trollopedia zich recht de grond in gaan boren binnenkort, want dat kan niet anders. Ook Prins Guido staat compleet in zijn onderbroek er bij te kijken met zijn kladjes in zijn hand, en de rest ook.

Hoofdschuddend kwamen  twee LTA*’ers aanlopen. Lang had men ze na hun block en lock niet gezien. Het waren de Kolonel met zijn digitale vriend Graaf Statler.
Na het hele tafereel hoofdschuddend op genomen te hebben sjokte ze weg, terug naar de brug waaronder ze leefde in een kunstig gemaakte tent van de parachute waarmee de graaf veilig was geland op het naastgelegen grasveldje. Nog net was te horen dat de een tegen de ander zei, dat kon ook niet goed gaan. En beide verdwenen in de duisternis van de inktzwarte nacht…

Voetnoten:
*GeNeTr= Het geheime Genootschap Nederlandse Trollisten. Een organisatie die qua  geheimzinnig niet onderdoet voor de Priorij van Sion.  Vele vermeende trollopedianen zijn al bij naam genoemd als prominent lid, zoals ene Graaf S en ene Kolonel Z.
*LTA=Laffe Taktiek van Afstraffen. (door een corrupt kliekje)

Verwante literatuur:
Outgoing chief warns of potential corruption.

 

Toch begin ik die voorspellende blik van mij eng te vinden…….

 

 

Balletje balletje

Kennen jullie het spelletje? Het wordt gespeeld op een tafeltje, maar soms ook op een kleedje op de straat. Er zijn drie bekertjes, en je moet raden waar het balletje ligt. Iemand wint heel veel geld voor je ogen, jij denkt kan ik ook, want ik weet nu zeker waar het balletje ligt en……… en mis! Geld weg. Het balletje bleek ergens anders te liggen. Ik heb er wel eens bij staan kijken in Griekenland, het is werkelijk ongelooflijk hoe ze het doen want je zou zweren dat je wist waar het balletje lag, maar het ligt er nooit. Want het  is een goocheltruc. En als je niet oplet is ook nog eens je portemonnee verdwenen als je alleen maar staat te kijken. Bij mij? Nee, ik ken de truc al jaren, hij is heel oud, het is een handigheidje. Je waarneming wordt  namelijk gefopt.

Balletje balletje. En waarom zal de bonte stoet zoals hieronder beschreven nooit op pad gaan? En als ze wel op pad gaan totaal afbranden zoals de jurist van MWNL deed? Omdat er niks is, jullie denken alleen dat er wat aan de hand is. Het is het balletje balletje effect. Want niet voor niets heb ik de Kolonel deze hoge onderscheiding uitgereikt op Sage.

 

Schermafbeelding 2018-07-21 om 12.24.39

Feilloos werd het balletje constant onder het verkeerde bekertje gemikt, zodat iedereen, en echt iedereen alsmaar het verkeerde bekertje aanwees, te weten mij. Want waarom weet ik zo zeker dat noch WMNL, Guido of wie dan ook nooit, maar dan ook nooit naar de instanties gaan of iets tegen mij zullen beginnen? Om de doodeenvoudige reden dat er niks is! Er is namelijk geen bewijs te leveren van iets wat er niet is, nooit is geweest, hoe hard je ook zoekt. Want elke keer als je denkt wat gevonden te hebben blijkt het gewoon niet te kloppen. Iets wat er kan er niet is kan er niet zijn, het is niet de kat van Erwin Schrödinger. Nee, dit was duidelijk het werk van een andere kat. En wel een verdomt slimme kat. Die krijg je nooit! Die zit al lang hoog droog in een boom zich naar te lachen, de hele wiki-top in opperste verwarring achterlatend.  En zijn digitale vriend de Graaf zit erbij. Maar vriendschap, ook al is hij slechts digitaal is geen misdrijf, daar kun je heus niet voor naar de rechter gaan.

Balletje balletje, denk daar nog maar eens heel goed aan als je als levend standbeeld op de Mariaplaats daar staat, Edo. Want dat heb je immers beloofd, ik heb de mail nog, en belofte maakt schuld nietwaar? Als ik ooit ik ooit in levende lijve zou verschijnen zou jij een dag in je onderbroek als levend standbeeld op de Mariaplaats gaan staan., want dat was onmogelijk. Maar ik zou wel een wat koelere dag uitzoeken, want hoewel je edele delen goed beschermd zijn kun je toch nog lelijk verbranden met dit weer.

 

Sagemania

Dit jaar was er voor een Afrikaans thema gekozen. Overal hingen de Afrikaanse maskers en ook waren er gasten uit de Afrikaanse gemeenschap uitgenodigd. Het licht in de zaal doofde langzaam uit, en een blonde, kinky jonge Amerikaanse vrouw met flossy blond hair kwam op in sexy, strakke zwarte kleding. Ze ging staan, benen wat wijd en haar pussy wat naar voren om haar vrouwelijkheid te benadrukken, zette  haar handen in haar zij en nam het woord. Ze ging dicht bij de door de vrouwelijke geluidsdeskundige perfect opgestelde mircrofoon staan, en zoals te verwachten was denderde het fuckt chechers, you are the fuckt, fucktttt checkerssss of this woooorrrlllddd uit de eveneens perfect opgestelde speakers.

Het publiek reageerde uitzinnig, sloeg van enthousiasme bijna de tafels door midden met hun vuisten. Yes, we can, yes we can, we can! scandeerde ze, waarop het we are the champions van Queen op maximale decibels uit de speakers schalmde. Sagemania 2018 was officieel begonnen.

 

 

Vervolgens sprak Jimmy mooi over zijn nieuwe project, de wikiturbine, maar niemand klapte echt op één iemand na. Het bleek de kleine Ymnes te zijn die  geheel door het lint ging en en al klappend en joelend  op was gesprongen. Nadat Schimske hem tot kalmte had weten te manen kon het progamma verder maar het zakte wat in, de vaart ging eruit. Want Mdd kwam op en hield in een prachtig pak met vest en zijden das een wel erg langdradige lezing over de koekhapwedstrijd die hij als kind gewonnen had en hoe belangrijk dat wel niet was, maatschappelijk gezien dan. En iets over het Sagequote wat niemand scheen te snappen behalve Schimke en nog wat wiki-ICTlawyers die in de zaal aanwezig waren op speciale uitnodiging.  Waarna het klapstuk van de conferentie opkwam waarvoor de hele zaal op het puntje van zijn stoel ging zitten.

Guido kwam namelijk op in zijn glinsterende prinsenpak met zijn gemalin aan zijn hand. En wel met met een enorme stapel uitgeprinte data in zijn hand. We got him! We hebben hem, die vervloekte Graaf! riep hij naar het publiek. Vervolgens smeet hij alle blaadjes met een pisboog die bij een prins van de micronatie Panduin past de zaal in waarop de genodigden deze verzamelde en met rode oortjes begonnen te lezen. Zie je wel? Zei ik het niet? Een LTA’er van het ergste soort! Een kompaan van De Kolonel! Vast geallieerd aan Geen Stijl en PowNet! En zo vertrok de hele karavaan in de richting van het kantoor van de officier van justitie, zo ernstig was de zaak en men verliet het zaaltje onder de klanken van de band Toto die speciaal voor de gelegenheid ingevlogen was, want dat kon er wel af. Met helemaal voorop prins Guido met zijn gemalin Lidewij in dezelfde prachtige jurk gekleed die zij ook bij de Erasmusprijsuitreiking gedragen had.

 

 

Ten burele van de officier van justitie stond de bewaking al klaar met enkel verplegers  van de kliniek en wat doktoren voor de zware gevallen toen de bonte carnavaleske groep aankwam. Vele hadden al hun wikionderscheidingen opgespeld en vaak ook bordjes met hun hoge wikirangen zoals sysop, steward, arb, board member, enz.

Ja, sprak de bezigheidstherapeute die meegekomen was, ze waren zo lief en rustig bezig, We hebben we ze maar hun hun gang laten gaan, maar dat het zo uit de hand zou lopen hadden we echt niet voorzien. Dat was een fout. Sorry voor het ongemak, ik neem de gehele verantwoordelijkheid. Waarna het gezelschap na zich tegoed te hebben gedaan aan de nodige valium rustig en kalm in de bus stapte die ze terug bracht naar hun kliniek.

 

Happy Wikimania allemaal!

 

Mijn papa

Ja, dat was mijn papa. Een professor van het oude stempel, een echte heer in driedelig pak. Gek genoeg had ik nog maar heel weinig herinneringen aan hem. Ik was nog zo jong toen hij ziek werd, ik denk een jaar of negen, en hoe bijzonder zijn leven is geweest achteraf gezien had ik me toen nauwelijks gerealiseerd. Ik was bij mijn oma toen hij stierf, ik ben ook niet op zijn begrafenis geweest,  en toen uit kwam uit de luidspreker van de radio het bericht professor vleeskruijer is vannacht overleden. Niet veel mensen kunnen denk ik zeggen dat ze het overlijden van hun vader via de Amsterdamse draadomroep hebben vernomen. De draadomroep, ja dat had mijn oma nog, eigenlijk was het dus geen radio.

De politie schijnt het verkeer nog geregeld te hebben  op zijn begrafenis en dat was het laatste wat we ooit nog van al die mensen gehoord hebben, uitgezonderd oom Bram en tante Els, zijn vrouw. Bram Verhoeff, de man met de dikke brillenglazen, gek op tennis en zijn  Amerikaanse buren van de basis. Hoogleraar Amerikaanse literatuur en de latere rector magnificus. Tot het laatst hebben ze mijn moeder geholpen mijn vader te verzorgen, Tante Els was bij hem toen hij stierf omdat mijn moeder uitgeput in slaap was gevallen. Nooit hebben zij ons laten vallen zoals de rest.

Ik kwam na een paar weken weer thuis, mijn oma en mijn stiefopa hadden me teruggebracht en meteen in bed gestopt. En toen ik morgens beneden kwam stond er tot mijn stomme verbazing een slanke vrouw van het leek wel twintig in de keuken. Dat was mijn moeder afgevallen tot zo een  45 kilo, ze was verandert in een meisje. Moet je pap vroeg ze? Ja, en zo nam het leven weer meer of minder zijn loop. Het was vreemd, heel vreemd. Want het leek wel alsof niet alleen mijn vader getroffen was door een enge ziekte maar het hele gezin ook. Alles was anders en hier is mijn haat tegen alles wat tot de intellectueel wereld behoord begonnen. En heb ik daarna alles wat maar op onderwijs, een universiteit, intellectuelen gemeden als de pest!  Tot ik Wikipedia op mijn pad trof en dat was een heel wonderlijk avontuur. (wordt vervolgd)