Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.

 

Is Wallie Smeagol???

Ja, ik heb uw discussies hier al een tijdje van een afstandje gevolgd. Er is hier natuurlijk nog veel meer mis dan op WQ. Een probleem is natuurlijk dat het hier een nog groter aantal artiklen, en een veel groter aantal deelnemers betreft. En dat de meeste deelnemers uiteindelijk toch kwantiteit boven kwaliteit waarderen. En er worden dus enorme risiko’s genomen. De rol van de mods (en ArbCom) hier is er een van brandjes blussen. En geregeld trachten ze dat te doen met olie. Bron=Whaledad Er is hier iets geks

Heb erover nagedacht. Over de Graaf, wat er toch gebeurd is met Wallie, over Tolkien en het project waar MDD zijn diploma nog zou scannen. Was Wallie in de ban van de ring? De gouden en almachtige arbitroll ring die hem digitaal aanzien gaf. Is Wallie Smeagol???

Stak Wallie verblind door een glanzende wiki carriere daarom onverwachts op meta een digitale dolk in de rug van zijn trouwe puinruimer de Graaf? Of was deze Graaf zelf de weg kwijt waardoor de digitale dolk hem bezeren kon? Kan Romaine werkelijk op drie plaatsen tegelijk een lezing geven, edits doen op projecten waar de zon niet schijnt en foto’s maken met raadselachtige meta data? Sprong Romaine na drie glazen Meloraki en een knokpartij met de Kolonel in een bar in Pireus achterop de motor bij Varoufakis? Of was het Schimmetje dat zou een hoop verklaren namelijk! Of juist ingewikkelder maken. Er is hier iets geks dat is zeker en vast. Wie het nog begrijpt mag het zeggen kijk en oordeel zelf:

Found a job yet have you, you wanker? He politely asked me

In Eilat voor het eerst koraal gezien en in een zeegel getrapt. Dan moet je snel over je voet pissen dat helpt leerden we snel van de locals. Tis mooi snorkelen daar. Mooier nog is iets verderop in de Sinai (Egypte) langs de Rode Zee kust. Dahab, Nuweiba en Sharm el Sheik zijn nu toeristen oorden. Dertig jaar geleden kwamen er backpackers en hippies en huurde je voor een paar Egyptische dollars een soort rieten hutje bij het strand.


There was a famous hangout in Eilat back in 1989, called the Peace Cafe. I wouldn’t be surprised if it still existed today because it was that much of an institution. The Peace Cafe was so much more than a cafe. It was a place for people to gather in the search for work. The unemployed folks of Eilat would hang out in the Peace Cafe from morning till night, drinking beers, eating snacks, playing pool, and watching movies, while they all had one eye on the door to see who came in with job offers. I guess you could refer to the Peace Cafe as an informal job centre.

peacecafe1

http://mittonini.blogspot.nl/2014/01/the-israeli-fawlty-towers-chapter-3.html

Spinvis – Aan de oevers van de tijd

Aan de oevers van de tijd
Keek ik om me heen
Ik wachtte aan de kant
Aan de oevers van de tijd
En alles ging voorbij
Verloor zijn naam
En spoelde aan

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
In het zachte, dode licht
Van de vreemde grijze zon
Zocht ik naar die ene dag
Mei en Juli in een zomer
In een jaar

Ik werd wakker op een verlaten trein emplacement vlakbij Brindisi

Het zal rond 1986 geweest zijn. Na een verblijf in het Militair Penitentiair Centrum Nieuwersluis besloot de arts van het roemruchte Regiment van Heutz waar ik als dienstplichtig soldaat diende in wanhoop tot een vroegtijdig einde van mijn dienstplicht via S5. Ongeschikt. Sowieso was het Regiment van Heutz een vergaarbak van verslaafden, gestoorden en lastige personen.

van heutz

Had nog net genoeg geld over voor een interrail kaart. Goed voor een maand gratis treinen door Europa. Geld om eten te kopen moest ik onderweg maar zien te verdienen. In die tijd was reizen naar landen als Italie en Griekenland een uitzondering. Men ging op vakantie naar zee of kamperen op de Veluwe. Als er meer te besteden was misschien wel naar Belgie, Duitsland of Luxemburg. Een vliegtuig nemen voor een paar tientjes bestond nog niet. Alleen kinderen van rijke ouders gingen soms op vakantie naar Spanje of Italie. En dan was men dagen onderweg.

trein italie

De truc was om zoveel mogelijk geld voor overnachtingen uit te sparen door de nachttrein te nemen. Vanuit Nederland ging het dus met de nachttrein naar Munchen. Het was zomer en de backpackers lagen languit in de gangpaden er werd vollop wiet gerookt.

In Napoli rook ik mijn kans op fortuin bij het -veelal door Yougoslaven- op straat gespeelde balletje balletje. Een zogenaamde vriend zette zijn voet op het winnende bekertje en wees me zo aan waar het balletje zou liggen. Hij had er verstand van want hij had al een paar keer flink gewonnen! Vreemd genoeg had hij opeens geen geld meer en mocht ik de inzet doen.

staartjes-van-napels

Vanuit Napoli ging de treinreis verder via Bari aan de Adriatische zee en dan verder zuidelijker de kust volgend naar Brindisi. Vanaf daar wilde ik proberen een boot te nemen naar Patras een Grieks havenstadje op de Peloponnesos.

De trein van Bari naar Brindisi had van die handige slaapcoupees met gordijntjes en neerklapbare banken waardoor je er heerlijk kon slapen. Je moest dan wel van binnenuit de deurtjes vergrendelen en niet reageren op het geroep, geklop en gebons van de Italiaanse conducteur.

Zo reed ik dus de hele avond en nacht heen en weer van Bari naar Brindisi. En werd uiteindelijk wakker op een verlaten stations emplacement vlakbij Brindisi. Geld had ik niet maar daar wachtte wel de boot naar Griekenland. Later meer daarover.

Aan de overkant van de rivier

Een paar jaar geleden ik voelde me langzaam wegzakken in een zwart gat. Alles werd heel rustig om mij heen werd en ik moet zeggen zeer behaaglijk. Er verscheen een Grieks orthodoxe priester naast mij, een oude man die op een hele kalme toon tegen mij begon te praten. Hij vertelde mij dat hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw was overleden en begon mij van alles uit te leggen wat op dat moment volkomen logisch en helder op mij over kwam. Ik zakte nog verder weg.

Ik kwam weer tot mijzelf en zat op een bankje bij een klooster op Athos in de werkelijk prachtige kloostertuin met de mooiste bloemen die ik ooit had gezien. Langzaam kwam er een monnik op mij af en vroeg mij of ik de rest van het klooster wilde zien. Ik zei graag, en hij nam mij door een lange gang mee naar geheime ruimtes waar verder niemand mag komen en liet mij de mooiste iconen zien die ik ooit gezien had. Een oude monnik uit lang vervlogen tijden zat in de hoek een icoon te schilderen, glimlachte vriendelijk naar mij en ging weer door met zijn werk. Je zag aan zijn kleding, de stof ervan, zijn brilletje, het kleine olielampje, aan alles dat het een andere tijd was.

Vervolgens was ik terug in de tuin en zat weer op het bankje, het rook er heerlijk zoals alleen maar Griekenland kan ruiken op een mooie zomeravond. Er stond een zacht, verkoelend briesje. Je hoorde het geluid van krekels en het was er heerlijk. Zo vreedzaam, ik kan het niet uitleggen. Dezelfde monnik die mij had rondgeleid kwam terug met een blaadje met koffie en iets lekker. Ik was gelukkiger dan ik ooit op aarde was geweest, dat moet wel want de factor tijd was weg. Ik was duidelijk in een andere dimensie.

Er kwamen twee mannen aanlopen, de ene herkende ik meteen, maar de andere pas later. Het was mijn vader met zijn vriend Tolkien. Ik heb Tolkien als kind namelijk goed gekend, daar zal ik later meer over vertellen. En zij vertelde me van alles uit, over heel het leven maar het meeste herinner ik mij niet meer.  Ook legde ze me tot in de details uit hoe het Grote Project echt in elkaar stak. Werkelijk tot in elk detail. Het was heel raar, ik rook zelfs de lucht van mijn vader, zijn after shave, alles. En zijn kleren, zijn pak met vest was ook anders dan tegenwoordig, ruwer, een ander soort stof van vroeger, ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Het was levensecht.

Na verloop van tijd namen ze afscheid en ik zat nog even, dronk mijn koffie op en genoot. Met een klap kwam ik op de wereld terug met allerlei draden aan me, de broeder was een ECG aan het maken en zei alles is goed. De  nachten daarna verscheen de priester weer en heb ik met heiligen gesproken. Elke nacht is er een ECG gemaakt vervolgens. Ik mocht na een paar dagen weer naar huis, er was niks, maar dan ook niks gevonden. Ik was zowel lichamelijk en geestelijk 100% gezond.

Maar het rare was dat wat mij die nacht door mijn vader en Tolkien verteld was in een universele taal tot in de details klopte. Niemand heeft mij ooit iets over het Grote Project verteld, ik heb nooit met iemand erover gesproken. Eerlijk! Nog steeds niet, behalve met Ausma. Maar ik kende elke aspect, dat blijkt wel. Zelfs van de internationale wikiwereld. Jaren heb ik niemand meer terug gezien tot laatst de priester s’nachts weer verscheen naast mijn bed en zich met woorden van grote wijsheid aan mij openbaarde. Ik nam het allemaal voor kennisgeving aan, ik was al een tijdje helemaal niet lekker. Ik dacht, je wordt oud, je bent op.

De ambulancebroeders waren echt geweldig. Ik vroeg, ga ik nu dood? Nee, zei een, want ik ben examen ambulancebroeder aan het doen en dat was een geruststelling. Ik ben uiteindelijk door een geweldige, sympathieke Belgische arts voor de poorten van de dood weggesleept, en het gaat best goed met me op het moment. En ik ben werkelijk geen seconde bang geweest, want soms verlang ik heimelijk terug naar die andere wereld.

Is dit verhaal een verzinsel van mij? Net zoals al die andere verhalen dat zouden zijn volgens Edje de Roo en de rest? Zou ik wel echt zijn? Zou ik wel de waarheid spreken? Of zou ik werkelijk die geniale troll zijn? De keuze is aan u, de lezer.

Ik had een kaart gehad dat hij in Frankrijk in het vreemdelingenlegioen zat

Griekenland da’s lang geleden, eind zeventiger jaren van de vorige eeuw. Vond het koud en vies in de kraakpanden worden, en ik werd ook te oud voor dat gedoe. Het was altijd wat, ruzie over van alles, twee van mijn drie vrienden waren dood, de derde volgende later, drank, drugs, en zo. Ik was er ook heel jong gaan wonen, ik denk dat ik 17 was. Ik was er gewoon klaar mee.

ebab838c940a898e483481b250ee01d9

Een was gek van de LSD, en dacht dat hij de trein kon tegenhouden, de volgende is dood in een flat in Apeldoorn aangetroffen. Weet niet hoe hij daar kwam, ik had daarvoor een kaart gehad dat hij in Frankrijk in het vreemdelingenlegioen zat, en de derde is later van het dak van zijn flat gesprongen. Ik neem aan zo stoned als een garnaal.

Op zich was Griekenland een verademing, het was warm, internationaal, en de bevolking was aardig. Lekker eten en drinken ook. Er waren Amerikanen uit Vietnam, veel Fransen, een paar Duitsers, allemaal hippies, was wel leuk.

Eigenlijk was het plan om naar India te gaan maar daar kwam niks van, het busje stortte in. En het koste geen reet daar, we hadden veel geld in Duitsland verdient als roady en met de import uit oost Europa van o.a. radiobuizen voor bands. En allerlei baantjes gehad in het Ruhrgebied en zo, dat betaalde ijzingwekkend goed toen.

Was een leuk tijd, maar ja, kwam iemand tegen en daar ben ik nog mee. En ik ben daarna een heer van stand geworden, zo! Dus dat is het Griekse verhaal eigenlijk. Ik heb daar ontzettend veel gelezen, heb ik altijd gedaan, maar daar had ik veel tijd daarvoor. Lekker een dag lezen op het strand. Ik wil over die kraakpanden hier nog wat artikeltjes schrijven, was toch wel apart achteraf.