Proxytrollen

Vandaag ga ik het eens over een heel apart soort trollen hebben. Namelijk over proxytrollen. Nu zult u zich afvragen wat zijn dat. Of beter wat is dat. Nou, een proxytrol is een stuk digitaal ronddrijvend stront wat brallend ronddrijft over verschillende projecten en mensen aanstuurt. Die dan de proxytrollen worden. Op deze manier wordt er dan een netwerk van trollen gevormd waarbij de hoofdtroll als een spin midden in het net zit. En op deze manier stuurt hij zijn trolleger van niks vermoedende zombiegebruikers aan. Die vervolgens heel effectief en gecoördineerd allerlei troll acties ondernemen. Zoals die Tilburgse brievenbussenpisser. Zoals mijn lieve maatje Whaledad. Oneindig klein als een zwart gat moest ik me maken. Niks mocht ik meer zeggen. Een complete digitale vossenjacht kon hij zo organiseren. Met allemaal proxytrollen. En  met zijn eeuwige leugens en bedrog. Om de zaak zo te manipuleren zoals hij wilde.

En nu is het project kapot. Niet meer te repareren, het wachten is op het uitruimen door het Leger des Heils. Mat gruwelijke persoonlijke gevolgen voor diegene die zich hebben aan laten aansturen door hem. Van harte allemaal, hoe vaak heb ik wel niet gewaarschuwd. Keer op keer op keer. Maar men prefereerde de stront in zijn oren.

En nu? En nu met dat artikel 13 in aantocht? Alles kun je wegdonderen behalve Wikiquote. Knap gedaan allemaal. Hij heeft jullie allemaal in ordinaire brievenbuspissers weten te laten veranderen namelijk en ik had hem door met mijn drie klassen lagere school. En jullie, dames en heren met jullie prachtige kwalificaties? Julie zijn er vierkant ingetuind. Waarin? In zijn mooie praatjes en kwalificaties. En zo zie je maar weer eens, niks is in dit leven wat het schijnt te zijn.

Keurige jongens. Echt, dat waren we daar in Zeist.

Uiteraard bleven we natuurlijk de nette  jongens zoals we waren opgevoed, maar we hadden altijd één groot gebrek, namelijk een chronisch geldgebrek. Werken was immers voor de dommen en dat waren we bepaald niet en uitkeringen had je toen nog niet. Dus wie sterk is moet ook slim zijn. Auto’s moesten we hebben, want natuurlijk liepen we niet en hoe moesten we anders ons hippie leven leiden. Auto’s en (hippie) busjes maakte immers een belangrijk deel uit van de toenmalige hippiecultuur. Maar die kosten geld en dat hadden we nu net niet. Maar niet getreurd, we hadden er wat op gevonden als gewoonlijk.

We hadden Appie de sloper. Tegen het huidige licht zou hij een van de grootste milieuvandalen ter wereld zijn, want afgewerkte olie ging recht de put voor het zijn afgelegen terreintje in en accu’s werden er ook in leeg gekiept. De resterende benzine verdween in onze auto’s en de dieselolie hielt Appie zelf om in zijn oude Mercedes cabrio te gooien. (die nu een vermogen waard zou zijn) Waar wij een dieselmotor in gebouwd hadden voor hem. Wegenbelasting betaalde toch niemand, dat deed je pas als je geflitst werd want dan had je nog twee dagen, en dieselolie was toen zo goed als gratis. En anders was er nog altijd huisbrandolie uit de tank in iemands tuin om je uit de brand te helpen. Stonk en rookte wel wat, but who cares. Wij niet in elk geval.

Appie woonde in een onbewoonbaar verklaarde woning aan de Arhemse Bovenweg, dat had je toen nog met zo een bordje erop. Er hing dan een bordje “Deze woning is onbewoonbaar verklaard” aan de gevel en dat was hij eigenlijk ook. Maar Appie had een talent. Indruk met zijn mooie auto op Zeister oudere en vaak vermogend dames maken dus zat Appie vaak in Spanje met zijn wisselende vlammen en sportwagen en hadden wij het rijk alleen.

En dan stelde wij uit de wrakken  een stel identieke auto’s samen. Nou ja, bijna identiek. Soms zat er een Fait motor in een Ford of zo, ik herinner me vooral nog de zeer hoogvermogende Fait 125 motor die ik in mijn Triumph Spitfire had geprutst. Met bijbehorende vijfbak en dubbele nokkenassen. Een snelheidscontrole had je toen nauwelijks en die zag je meestal staan door de twee slangen dwars over de weg, evenmin als alcohol controles en een maximum snelheid op de snelwegen. Hoe heb ik het in godsnaam allemaal heb overleeft weet ik niet , geen wonder dat mensen dachten dat ik dood was. Het is eigenlijk veel verbazingwekkender dat ik nog leef achteraf gezien.

En die agenten waren erg boos toen we met blokkerende remmen over hun slangetjes op de weg voluit remmend gingen want van hun apparaat was weinig over die meters verderop lag. Vooral het antwoord van André op het waarom is me altijd bijgebleven. Ik reed te hard, zag dat en dus maakte ik zo snel mogelijk een einde aan de situatie. Na lang beraad kwamen de woedende agenten tot de conclusie dat we gewoon mochten doorrijden na een scheldpartij over en weer over rotzooi op de weg waar mensen van schrokken als ze te hard reden  en het gezag ondermijnen. Ze konden ons uiteindelijk niks maken.

Maar goed, die bijna identiek auto’s had een reden. Want je kon zo kentekenplaten laten maken en wel net zoveel als je wilde. Ik mocht er van mijn moeder niet aan meedoen want zij vond het onverantwoord en betaalde dus mij verzekering. Maar wat deden die keurige Zeister jongens? Die reden met vijf, zes auto’s rijden op een kenteken! Dan betaalde je maar een keer de verzekering, en je kon het ene wrak met de onderdelen van de andere repareren uiteindelijk. En niemand had het door want ze parkeerde meestal in dezelfde straat met paar auto’s ertussen en niemand die het zag. En de politie controleerde immers alleen je rijbewijs (Later meer over rijschool Andre) en de verzekering. Je papieren mocht je de volgende dag laten zien op het bureau, wat meestal tot een opstootje van de aanwezige agenten leidde. En bekeuringen? Simpel, je kreeg een ponskaart thuisgestuurd. Een gaatje erbij slaan in het ACCU, het toenmalige computercentrum op de uithof, en de hele computer liep vast en je kreeg na twee maanden je centen teruggestort!

Je moet horen wanneer ‘teringlijer met je vuile rotkop’ vriendelijk bedoeld is


Hier moet je je een houding weten te geven als de man achter de balie je even laat bungelen (werkt hij hier eigenlijk wel, of is het gewoon een kennis van de baas die even langs is komen wippen voor een bakkie?), je moet aanvoelen wanneer je moet wachten voor een slagboom en wanneer je juist gewoon door mag lopen naar achteren, je moet de juiste woorden kennen, als drie-achtste duim, en haakse slijper en je moet horen wanneer ‘teringlijer met je vuile rotkop’ vriendelijk bedoeld is….. De enige vrouw die je hier aantreft, hangt met punaise aan de muur geprikt. In deze wereld zijn er slechts twee manieren om een vrouw te benaderen: de blik van top tot teen of juist een totaal negeren.

http://www.tijsvandenboomen.nl/binckhorst-blues/

Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.

 

Is Wallie Smeagol???

Ja, ik heb uw discussies hier al een tijdje van een afstandje gevolgd. Er is hier natuurlijk nog veel meer mis dan op WQ. Een probleem is natuurlijk dat het hier een nog groter aantal artiklen, en een veel groter aantal deelnemers betreft. En dat de meeste deelnemers uiteindelijk toch kwantiteit boven kwaliteit waarderen. En er worden dus enorme risiko’s genomen. De rol van de mods (en ArbCom) hier is er een van brandjes blussen. En geregeld trachten ze dat te doen met olie. Bron=Whaledad Er is hier iets geks

Heb erover nagedacht. Over de Graaf, wat er toch gebeurd is met Wallie, over Tolkien en het project waar MDD zijn diploma nog zou scannen. Was Wallie in de ban van de ring? De gouden en almachtige arbitroll ring die hem digitaal aanzien gaf. Is Wallie Smeagol???

Stak Wallie verblind door een glanzende wiki carriere daarom onverwachts op meta een digitale dolk in de rug van zijn trouwe puinruimer de Graaf? Of was deze Graaf zelf de weg kwijt waardoor de digitale dolk hem bezeren kon? Kan Romaine werkelijk op drie plaatsen tegelijk een lezing geven, edits doen op projecten waar de zon niet schijnt en foto’s maken met raadselachtige meta data? Sprong Romaine na drie glazen Meloraki en een knokpartij met de Kolonel in een bar in Pireus achterop de motor bij Varoufakis? Of was het Schimmetje dat zou een hoop verklaren namelijk! Of juist ingewikkelder maken. Er is hier iets geks dat is zeker en vast. Wie het nog begrijpt mag het zeggen kijk en oordeel zelf:

Found a job yet have you, you wanker? He politely asked me

In Eilat voor het eerst koraal gezien en in een zeegel getrapt. Dan moet je snel over je voet pissen dat helpt leerden we snel van de locals. Tis mooi snorkelen daar. Mooier nog is iets verderop in de Sinai (Egypte) langs de Rode Zee kust. Dahab, Nuweiba en Sharm el Sheik zijn nu toeristen oorden. Dertig jaar geleden kwamen er backpackers en hippies en huurde je voor een paar Egyptische dollars een soort rieten hutje bij het strand.

There was a famous hangout in Eilat back in 1989, called the Peace Cafe. I wouldn’t be surprised if it still existed today because it was that much of an institution. The Peace Cafe was so much more than a cafe. It was a place for people to gather in the search for work. The unemployed folks of Eilat would hang out in the Peace Cafe from morning till night, drinking beers, eating snacks, playing pool, and watching movies, while they all had one eye on the door to see who came in with job offers. I guess you could refer to the Peace Cafe as an informal job centre.

peacecafe1

http://mittonini.blogspot.nl/2014/01/the-israeli-fawlty-towers-chapter-3.html