Wiki Technical Shitstorm

 

Zoals al was aangekondigd zouden de Eerbeekse heren aandacht aan dit grootste gender wikiproject geven en het een steuntje in de rug geven want vrouwen gaan de heren aan het hart. We zijn namelijk dol op vrouwen.

Waar komt deze storm van vandaan? Zal ik u vertellen. Het chapter heeft uit een familiefonds van een familie die bij de Erasmusprijs uitreiking was een tonnetje gekregen om voor vrouwenzaken te gebruiken. Nou dat moet haast wel zeker het familiefonds van Mdd, Ronald=>Wikimedia , Ronn of Romaine geweest zijn, lijkt me duidelijk is het niet Kolonel?

Sja, maar haast geen wikim/pedianen heeft zich ingeschreven voor dit grootse vrouwenspetakel, dat is toch ook wat? Maar die kijken  natuurlijk  wel uit want die hebben heus wel uit hun ooghoeken gezien wat een rake klappen Romaine met die vlaggenstok van die Franse genderchick opliep.

En om niks eigenlijk. Ik bedoel hij greep haar heus niet in haar pussy want die man is zo gay als de pest. Vind ie niks aan. En, en aan dat harde praten kan hij toch ook niks aan doen? Hij is toch doof? Maar hij had natuurlijk niet zo dicht bij haar moeten gaan staan, dat was gewoon stom. Wie gaat er nu toch ook dicht bij een gender dame staan als man! Dus eigenlijk was het gewoon zijn eigen schuld dat hij nu nog thuis zit met een buil op zijn hoofd.

Het is wel logisch dat al die wikigasten nu denken, jáááá ik ben me daar een haartje van T&S bedonderd. Voor dat ik het weet zit ik in de ijzeren boeien van “Zwarte Jan” en zijn team. Net als Romaine. En gelijk hebben ze, dat is gewoon die paar stroopwafels niet waard. Want zo een mep van zo een stevige gender dame, nou berg je maar.

Dus maar een oproepje hier, de heren zijn echt de beroerdste niet dat zie je maar weer.  Wie weet krijg je er nog wat aanmeldingen door, Ciell. De heren zijn echt de beroerdste niet, dat zie je maar weer.

Hoi,

Zoals jullie zien heb ik op deze Wikipedia even de banner aangezet voor de Wiki Techstorm. Waarom? Omdat er zich nog maar een paar Wikim/pedianen hebben aangemeld! Veel mensen van buitenaf, maar we hebben nog niet veel mensen uit de community. Terwijl jullie juist al een mooie basis hebben en we daarom ook met jullie in het achterhoofd het programma hebben samengesteld!

Het wordt echt erg leuk en leerzaam en het evenement heeft straks 3 tracks: op instapniveau leer je coderen/programmeren via Wikimedia Commons òf Wikidata en voor gevorderden (mensen die zowel Wikimedia kennis hebben, als dat ze al programmeer-ervaring hebben) hebben we een derde track waarvoor we een leuke opdracht hebben.

Kijk voor meer informatie op wikimedia.nl of op mediawiki.

Schrijf je in en doe mee!! Ciell 3 sep 2019 14:01 (CEST)

Bron, CC BY-SA 3.0

Διαφημίσεις

Prison de Loos (Lille)

Prsion de Loos net over de Belgische grens vlakbij Lille. Een half jaar was ik er op kosten van de Franse staat te gast. Nu is het verlaten en wordt het gesloopt. Jammer want heb mooie herinneringen. De ratten het slapen met 3 op een cel 23 uur per dag maar ook veel gelezen, vrienden ontmoet en koude koffie en Gitanes leren waarderen.

Gitanes

Lees verder op Prison de Loos (Lille)

Dislocatie van elleboog

Olav

Tien jaar geleden vond ik tussen oude negatieven een foto van hem en ik denk dat het zowat de enige foto van hem is die er bestaat. Van Olav. Mijn vroegere kameraad Olav. Hoe ik Olav leerde kennen?  Op de spijbelacademie IVO in Zeist. Want rondom en in Zeist waren namelijk vrij veel Antroposofen gevestigd die een zeer aparte kijk op onderwijs hadden en die vele zeer vrije vormen van onderwijs gesticht hadden zoals de vrije school en vele andere van dit soort scholen.

Kinderen en jonge mensen moesten zich volgens hun filosofie in een zeer vrije omgeving ontplooien en dat hebben we gedaan. Op onze manier dan. Er was dus geen enkele controle op spijbelen en je  kon geheel vrijblijvend onderwijs op verschillende niveaus volgen. En na mijn toch al niet zo florissante lagere schooltijd was ik tot de conclusie gekomen dat onderwijs voor de domme was, en bovendien werd er door het vreemde oordeel van die psycholoog geen enkele eis meer aan mij gesteld. Ik was dus vrij. Letterlijk. Vrij waren we om te doen en te laten wat we wilde.

Maar terug naar Olav. Op de eerste schooldag zat er dachten we een vreemd meisje in de klas. Dat was Olav. Olav had lang, donkerblond haar, droeg onberispelijke meestal satijnachtige kleding en later paarse velours pakken. Olav liep over van creativiteit, was opgevoed door zijn oma en moeder die ooit zwanger was geraakt van een alcoholist die beeld was geraakt en was als een prinsje en opgegroeid zoals wij allen in een van de vele grote, dure  huizen in Zeist.

Ondertussen was zijn moeder naar een flatje bij ons om de hoek verhuist, had kennis aan een andere alcoholist gekregen die haar zwanger had gemaakt en die Olav het huis uitschopte op zijn zeventiende toen Olav een vrij zware kandelaar in zijn kruis had geduwd. Nadat de man hem mee naar de kapper met geweld had mee genomen want hij moest een echte man worden. Mijn moeder nam hem op maar Olav had al snel een kamer gevonden bij, juist André op zolder die in het huis van zijn oma woonde die in het bejaardenhuis zat. Maar daarover later meer. Zijn we er nog? Mooi.

Ach, Olav. De meisjes liepen als een zwem bijen die een honingpot in het vizier hadden achter hem aan. Achter ons allemaal aan eerlijk gezegd. We waren best mooie jongens, behalve Hans dan, hadden de oude bontjasjes van onze oma aan, lang haar, en we waren apart en artistiek. En eigenlijk ook waanzinnig talentvol achteraf bezien. Maar die tijd, de omstandigheden, dat nekte ons.

Olav had namelijk één heel naar ding, hij had namelijk de neiging tot verslaven van zijn vader geërfd. Een neiging die Hans en André ook hadden maar ik gelukkig minder anders kon ik u dit ook niet meer na vertellen. Hash, heroine, LSD, en vooral drank hebben Olav namelijk ten gronde gericht. Rond zijn dertigste lag hij dood in een flat in Apeldoorn en we hebben geen idee hoe hij daar terecht gekomen is. We hadden hem jaren niet meer in beeld behalve die ene kaart dat hij in het vreemdelingenlegioen zat wat eigenlijk helemaal niks voor hem was. Is Olav dan nooit clean geweest? O, jawel. Met een baan als kok, geheel clean en wonende in een maisonnette in de buurt van Eindhoven in Veldhoven samenwonend met een steenrijke meid uit Bosch en Duin.

Aan de enorme villa van haar ouders mét zwembad heb ik nog warme herinneringen vanwege de enorme feesten die we daar hielden in de weekende als haar ouders weer eens op zakenreis waren. Medeeigenaren van een landelijk bekend bedrijf en meer zeg ik niet want uw graaf is zeer decreet. En op die feesten waren wel meer van dat soort mooie en rijke jonge dames uit Bosch en Duin en De Bilt maar de graaf is nog steeds discreet zoals een graaf dat past en noemt dus verder geen namen. Maar dan, maar toen. Olaf was plotseling een zelfverklaarde kok en daar stond hij. Die fles drank in de keuken, zijn ondergang.

Op een regenachtige dag stond Olav plotseling bij mijn moeder voor de deur en ik deed verbaast open. Olav, stomdronken. Martin, ik wil eerst even naar de slijter hiertegenover om wat te drinken voor ons te halen. Ik trok mijn jas aan en liep met hem mee, maar na een paar meter zakte hij in elkaar en mijn moeder wist niks beters te doen dan de ambulance te bellen. Waarop de broeder een korte blik op hem wierp en zei, o die is dronken waarop de ambulance weer vertrok.

En toen gebeurde er iets vreemds. Olav ontwaakte, was brood- en brood nuchter leek het wel, ging op een bankje verderop zitten en begon te praten. Ik ben verloren Martin, ik zag die fles staan en wilde proberen wie sterker was, de fles of ik en die fles heeft gewonen. Daarna hebben we nog wat gepraat over vroeger en zo en toen is Olav uit mijn leven verdwenen. Op die ene keer na in die kroeg in Driebergen waar hij stomdronken zat. Hij zei mij goedenavond, gaf mijn vriendin een kushand en dronk door zonder verder nog iets te zeggen. En dat is de laatste keer dat ik hem gezien heb tot ik hoorde dat hij dood in een plas bloed lag en waarschijnlijk al 14 dagen dood was toen ze hem vonden in die flat.

 

 

Olav

Ach Olav, lieve Olav, in mijn hart leef je nog altijd voort en nu ben je weer even terug om je voor te stellen aan mijn digitale vriend De Kolonel. Jullie hadden elkaar vast gemogen denk ik zo. En bedankt voor de krankzinnige toeren die we uit hebben gebouwd in die al lang vervlogen jaren. Het was mooi en goed zo, en rust verder zacht.

De kinderen van Elaine Aron.

Ik noem ze de kinderen van Aron. Elaine Aron.

Robbie Williams, Amy Winehouse, Jim Morrison, Herman Brood, Leonard Cohen, Andre, Olaf, John van Buren, ene graaf, ene kolonel, één pot nat. Ze herkennen elkaar overal en zijn meteen vriendjes. Waarom? Omdat het een feest van herkenning is.

Erotisch, zeer, zeer intelligent, “iets” religieus, zeer creatief , provocerend, “Iets” met het andere geslacht, “iets” telepathisch, ze zijn mystiek. Kijk maar naar dit nummer, en dan weet je meteen dat dit “een van ons” is. Je ziet namelijk alle elementen voorbij komen.

Urban exploring. De lidtekens van Charleroi.

Tweet bekijken van @GroetenE: https://twitter.com/GroetenE/status/1054011364866449414?s=09