Opgelet! Aldi hoeren slaan toe.

https://wp.me/p9yZXN-1v

Διαφημίσεις

Zondag 25.08.2019 eerste editie festival “The Streets of Chuck Deely” — Jan de Wandelaar in het Den Haag van Morgen

Festival “The Streets of Chuck Deely” Tijdens het festival zal er op acht lokaties in de Grote Marktstraat muziek te horen zijn en er is ook dans, theater en street art. Vanaf 13:00 tot 23:00 uur zijn er zondag 25.08.2019 veertig acts te zien waarvan een groot deel muzikaal. Onder anderen Tim Knol, Janne Schra, […]

via Zondag 25.08.2019 eerste editie festival “The Streets of Chuck Deely” — Jan de Wandelaar in het Den Haag van Morgen

Met z’n allen van het padje af

Geschreven door Julius Pasgeld

Tijdsbesef, werkelijkheidszin, oriëntatievermogen. Allemaal vermogens die je zélf moet ontwikkelen. Intuïtief zit je vaak al in de goede richting. Maar in plaats van al die talenten zélf verder te ontwikkelen maken we het ons liever makkelijk. En geven ons over aan allerlei technische snufjes die ons nog luier maken dan we al zijn. Waardoor we onze potientiele vermogens juist àfleren.

Neem nu ons tijdsbesef. Zonder hulpmiddelen zouden we in staat moeten zijn om zélf te bepalen in welk deel van de dag of de nacht we ons bevinden. Jazeker. Er zijn mensen die uit zichzelf wakker kunnen worden op precies het tijdstip dat ze zich hadden voorgenomen toen ze gingen slapen. Iedereen kan dat trouwens leren.

Maar inplaats daarvan zijn we bang dat we ons verslapen en kopen we een rijdende wekker of zetten we onze smartphone aan. Waardoor we ons iedere keer weer te pletter schrikken als we herinnerd worden aan de verplichtingen van een nieuwe dag.

Op mijn zestiende kreeg ik van mijn ouders voor mijn verjaardag een polshorloge. Geweldig! Nu hoefde ik nooit meer zelf na te denken hoe laat het was! Ik droeg dat horloge twee jaar. En nu, na ruim 50 jaar oefenen zonder horloge, weet ik altijd tot op het kwartier nauwkeurig uit mezelf hoe laat het is. En word ik altijd om precies half acht wakker.

Maar ja, horloges en wekkers heb je nog steeds. Om je pols en op het nachtkastje. Terwijl je je smartphone aan je oor of onder je vinger draagt. Om af te leren hoe je het zélf moet doen. Alles om je heen rinkelt, toetert, belt en blaast.

Om je te helpen vergeten, dat je er eigenlijk zélf aan had moeten denken.

Om de haverklap neemt de techniek ons zaken uit handen. Tot op zekere hoogte is dat natuurlijk geweldig. De afwasmachine. De magnetron. De boortol. Noem maar op. Maar het automatische gordijnenopen- en dichtschuifapparaat? De installatie die zelf de lichten in je huis aan- en uitdoet? De zelfrijdende auto? En verder alles waar ze straks nóg meer aan gaan verdienen om het ons nóg gemakkelijker te maken?

Gaat dat niet wat érg ver?

En hoe staat het ervoor in ons eigen hoofd?

Dáár rinkelt nog slechts zelden een belletje.

Want we weten allang niet meer hoe laat het is.

Oriëntatievermogen
De TomTom. Dat is ook zoiets. Ooit hadden we de beschikking over een eigen oriëntatievermogen. De een wat meer. De ander wat minder. En meestal wist je, als je verdwaald was, dus nog wel ongeveer waar je was. Je kende de windstreken. Je wist waar je vandaan kwam, waar je naar toe moest en waar Abraham de mosterd haalde.

Ook leerde je veel van prachtige kaarten en plattegronden. Dat er bijvoorbeeld links, buiten het zicht, een prachtig bos was. En dat er rechts, eveneens buiten het zicht, een brede rivier traag door oneindig laagland stroomde. En als je naar Tietjerkstradeel wilde, wist je in ieder geval de grote plaatsen wel die in die richting lagen. En dichterbij gekomen waren er dan nog de richtingaanwijzers waarop stond hoever Tietjerkstradeel nog was.

En nu? Nu hoef je hélemáál niets meer. Ook de noodzaak om je richtinggevoel wat bij te schaven is verdwenen. Je hoeft helemaal niet meer te weten waar je bent. Je zet je TomTom aan en geeft je over aan de god van de navigatie. Naar keuze met een mannen- of vrouwenstem.

En waarom? Omdat we helemaal van het padje zijn geraakt.

Ordners
En dan moet me nog iets van het hart. De lezer zal me wel een ouwe zak vinden. Maar ik wil het in dit verband ook nog even hebben over mijn verzameling ordners. Prachtig! Keurig gerangschikt op zakelijk, huishoudelijk, archief, historie, naslag, stamboom, columns, geografie en ‘voor de zekerheid’.

Op de ruggen prijken handige titeltjes met korte weergave van de inhoud. Voorts vergemakkelijken tientallen tabbladen per ordner het zoeken.

Altijd alles letterlijk bij de hand. Altijd harde bewijzen op echt papier. Dat je in je handen kan houden.

U voelt het al aankomen.

Al die gegevens heeft een zinnig mens tegenwoordig in zijn laptop. Daar zit die ordening automatisch al in. Handig. Want dan hoeft een zinnig mens niet meer zélf na te denken.

Moet ik het nog hebben over de storingen, de updates, de ‘student aan huis’ die langs moet komen om weer recht te zetten wat scheef stond in het geheugen van de makelaars in vooruitgang? Moet ik het nog hebben over dat er ‘zomaar ineens iets zoek raakt in het overbelaste geheugenvan je laptop’? Of over het overhevelen van die hele santekraam naar een nieuwe laptop. Of over het geld dat het allemaal kost?

Nee. Dan mijn ordners. Zelf bedacht. Zelf ingedeeld. Zelf op de planken gezet. Altijd betrouwbaar. Altijd goed.

Werkelijkheidszin
Dus tegenwoordig geloof ik alleen nog maar in wat ik zélf zie. En wat ik zélf beleef. En hoe beperkt dat ook is, het is altijd nog beter dan uitgaan van de dingen die een ander ziet en beleeft. Een ander die alles voor je in handige, gemakkelijke hokjes heeft gezet. Of die je voorziet van handige, gemakkelijke knopjes, belletjes, schakelaars en toetsjes. Waarmee hij de dingen op zìjn manier, in plaats van op mìjn manier kan regelen.

Een ander, die daar vooral veel geld mee verdient.

Het gemak dient de mens, zult u zeggen. Jazeker. Totdat alles ons uit handen is genomen. Totdat we zelf niets meer kunnen. Totdat onze kinderen later, als ze zelf groot zijn, zich niet meer kunnen herinneren hoe het was om kind te zijn.

Dus voorlopig doe ik de gordijnen zelf nog maar even open en dicht en doe ik zelf de lichten nog maar even aan en uit. En neem ik me voor mijn eigen vermogens maar weer eens verder te ontwikkelen.

Hoe moeilijk dat ook is.

Toch liever een willoos slachtoffer van de welvaartsstaat? Mail het naar julius.pasgeld@deoud-hagenaar.email

Via http://www.deoud-hagenaar.nl/2019/01/01/met-zn-allen-van-het-padje-af/

Toegang tot het recht in Nederland — Ellen Timmer – juridische artikelen en berichten

Toegang tot het recht staat is niet vanzelfsprekend, dat blijkt onder meer uit het feit dat de Nationale Ombudsman naar het onderwerp onderzoek instelt. Het College voor de Rechten van de Mens signaleert dat de toegang tot het recht in Nederland onder druk staat, aldus de aankondiging van de jaarlijkse rapportage inzake 2018, die in […]

via Toegang tot het recht in Nederland — Ellen Timmer – juridische artikelen en berichten