Back to black is mooi idd. Doet me denken aan ‘Diam’s – Dans le noir (Audio officiel)’. Tgaat allebei over zwart.

Diam’s is een bekende Franse rapper met Griekse roots. Ze heeft zich later bekeerd tot de Islaam.

Het maakt allemaal echt niet uit mensen

image_3a35f229-3a60-4bc2-9e34-9c61b45a6cba20181007_164631

Aan de overkant van de rivier

270px-Monk_in_Greece_Ioan_Popei

Een paar jaar geleden ik voelde me langzaam wegzakken in een zwart gat. Alles werd heel rustig om mij heen werd en ik moet zeggen zeer behaaglijk. Er verscheen een Grieks orthodoxe priester naast mij, een oude man die op een hele kalme toon tegen mij begon te praten. Hij vertelde mij dat hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw was overleden en begon mij van alles uit te leggen wat op dat moment volkomen logisch en helder op mij over kwam. Ik zakte nog verder weg.

Ik kwam weer tot mijzelf en zat op een bankje bij een klooster op Athos in de werkelijk prachtige kloostertuin met de mooiste bloemen die ik ooit had gezien. Langzaam kwam er een monnik op mij af en vroeg mij of ik de rest van het klooster wilde zien. Ik zei graag, en hij nam mij door een lange gang mee naar geheime ruimtes waar verder niemand mag komen en liet mij de mooiste iconen zien die ik ooit gezien had. Een oude monnik uit lang vervlogen tijden zat in de hoek een icoon te schilderen, glimlachte vriendelijk naar mij en ging weer door met zijn werk. Je zag aan zijn kleding, de stof ervan, zijn brilletje, het kleine olielampje, aan alles dat het een andere tijd was.

Vervolgens was ik terug in de tuin en zat weer op het bankje, het rook er heerlijk zoals alleen maar Griekenland kan ruiken op een mooie zomeravond. Er stond een zacht, verkoelend briesje. Je hoorde het geluid van krekels en het was er heerlijk. Zo vreedzaam, ik kan het niet uitleggen. Dezelfde monnik die mij had rondgeleid kwam terug met een blaadje met koffie en iets lekker. Ik was gelukkiger dan ik ooit op aarde was geweest, dat moet wel want de factor tijd was weg. Ik was duidelijk in een andere dimensie.

Zie ook het Wikisage Essay Reizen_naar_Athos geschreven door Hold_The_Line gevonden via Aan de overkant van de rivier

Spinvis – Voor ik Vergeet

Money makes the world go round!

Money makes the world go round, met geld kun je alles kopen. Bijna alles althans. De graaf houdt het wat kort vandaag, het is immers weer voor terrasjes, voor koude Belgische biertjes, om een koel plekje onder een boom ook te zoeken en een klein siestatje te houden. Niet om achter een computer te hangen.

Normaal betalen we een vermogen om zulk weer te hebben, gaan we naar landen als Griekenland. Maar wat een drama daar weer. Het dorpje Mati ken ik niet bewust, zal er vast wel eens door heen gereden zijn of er wat gedronken hebben, maar ik ken wel veel plaatsjes zoals dat Mati. Ik ken de streek immers heel goed van vroeger. En weer zien  we wat een slecht bestuurd land met een zwakke overheid kan veroorzaken. Al jaren wordt er gealarmeerd over de slechte uitrusting van de brandweer, het gebrek aan organisatie, de foute aanplanting van de bossen met veel te weinig brandgangen en de corruptie. Al jaren kunnen brandstichters hun destructieve werk ongestraft doen zonder veel kans gepakt te worden. Want daar gaat het  om, bossen en natuur vernietigen om er landbouwgrond van te maken of om bouwgrond voor huizen te genereren. Om de money dus. En dit keer met catastrofale gevolgen, want deze branden worden meestal bewust aangestoken.

En het komt elke keer het op dat ene ding neer wat je nu net niet voor geld kunt kopen. Namelijk integriteit. Alles kun je kopen, mooie auto’s villa’s lekker eten, drank, drugs, sex, diploma’s, ja zelfs wikiartiklen, soms zelfs iemands leven, maar dat ding dus niet. De hebzucht van enkelen heeft velen in Griekenland wederom in het verderf gestort. Want het gaat natuurlijk niet alleen om Mati en die rond Athene streek, maar ook om de mooie natuur en de spulletjes van mensen die elders vernietigd zijn of worden door deze zeer kwalijke praktijken.

Alles kun je in dit leven kopen leerde mijn vader mij als kind, een oude professor, behalve integriteit.

En denk daar maar eens over na als je onder een boom ligt uit te puffen omdat het gamen of het gewiki je net ff te veel werd op je zielige zolderkamertje, stelletje loser!

 

 

 

Look at me, Leonard

Een van mijn culthelden van vroeger is toch wel Leonard Cohen. Hij doet mij terugdenken aan avonden en nachten met schaars verlichte kamers, meisjes die hun ogen zwaar met kohl hadden opgemaakt, goedkope rosé, de lucht van hash en nog veel meer.

Leonard paste goed in die tijd met zijn zwartgallige muziek en sloot ook goed aan bij ons denken. Er was geen toekomst meer, de euforie van de wederopbouw was wegebt, de koude oorlog was op of net over zijn hoogtepunt heen, de provobeweging had de onderwijssystemen in laten storten zonder dat daar een alternatief voor in de plaats was gekomen, en de Vietnamoorlog had diepe sporen in ons denken achter gelaten. En dat was eigenlijk de sfeer die er toen heerste, er was geen toekomst dus maak er maar in het heden het beste van. Zijn zwartgalligheid paste daar prima in.

Maar wat sommige niet weten is dat Cohen een hele sterke band met Griekenland heeft gehad en meer dan  tien jaar op het eiland Hydra heeft gewoond met zijn Noorse sweetheart Marianne. Hij heeft daar enkele van zijn mooiste nummers geschreven zoals So Long Marianne and Bird on a Wire. Dit laatst nummer schreef hij omdat er in die tijd elektriciteit werd aangelegd op Hydra en er draden daarvoor gespannen werden in de buurt van hun huis.

Ik vind eigenlijk de later en minder bekende nummer van Cohen zijn allerbeste songs uiteindelijk. Zoals Because Of, waarin hij beschrijft dat vooral jongere vrouwen naar mate hij ouder wordt aardiger tegen hem worden, een ervaring die ik met hem deel.

 

Maar een echt masterpiece vind ik toch wel Traveling Light, waarin hij definitief afscheid van Marianne en Hydra neemt. Hij was heel erg ziek toen hij dit nummer schreef met de hulp van zijn zoon, en vooral weemoed en ook spijt klinkt enorm door in dit nummer.

Want hij kijkt terug op zijn leven op Hydra en met haar in dit nummer. Griekenland is namelijk iets wat een deel van je wezen wordt, wat je nooit, nooit meer loslaat als je daar een langere tijd verbleven hebt. Er gaat geen dag, nee geen uur voorbij dat ik niet aan Griekenland denk. En nu met die mooie dagen ruikt het soms zoals het doet in Griekenland en dan zit ik met mijn ogen even dicht, en ben niet hier maar terug daar, in het Griekenland van jaren geleden. Net zoals Cohen dat duidelijk was toen hij dit nummer creëerde.

 

 

En in You Want It Darker neemt Leonard Cohen afscheid van het leven en van ons op zijn typische Leonard manier. Zwarter dan zwart. Hij beschrijft zijn teleurstelling in god, en maakt de balans op. Op de achtergrond zingt het koor van de synagoge van Montreal. Zijn joodse achtergond en de holocaust heeft hem namelijk nooit los gelaten, evenals het feit dat zijn familie uit de kledingbranch kwam. Want hij zag er altijd onberispelijk uit, vooral op latere leeftijd in zijn maatpakken.

Thanks for the music en rust zacht Lenard.