Eerlijkheid, Matroos?

“En nou wegwezen hier.” Als dat een bewijs is dat jij fatsoenlijk, eerlijk en van goede wil bent, dan ben ik Napoleon. Je begint sowieso wel erg wild om je heen te slaan. Blijkbaar heb ik een gevoelige snaar geraakt door je zo duidelijk op je irritante, elke discussie ontwrichtende gedrag te wijzen. Ik ben dan ook bepaald niet de eerste hier op Wikipedia die je laat weten dat je bovengeschetste manier van discussiëren buitengewoon ergerlijk is en tot helemaal niets leidt, en ik zal, zo vrees ik, ook niet de laatste zijn. Of je je daar iets van aantrekt, of dat je die spookrijder blijft die uitroept: “Iedereen behalve ik rijdt aan de verkeerde kant van de weg”, is verder aan jou. Ik heb niet de illusie dat mij wel gaat lukken wat velen voor mij niet gelukt is: je te bewegen tot ook maar de geringste vorm van zelfreflectie. Maar goed, wat mij betreft is dit kinderachtige gedoe hiermee wel weer klaar, en wachten we nu weer rustig op de reactie van Ecritures. Matroos Vos (overleg) 29 jan 2019 20:16 (CET)

Bron (CC BY-SA 3.0)

Ah. Als dat een bewijs is dat jij fatsoenlijk, eerlijk en van goede wil bent, dan ben ik Napoleon.

Da’s een hele promotie voor een simple matroos, Matroos Vos. En dat zal inderdaad niet gebeuren, want fatsoenlijk, eerlijk en van goede wil is onze Ymnes, of beter is onze Ymnessen totaal vreemd. En de Robotjes ook. Maar…….
Over hun beweegredenen wil ik het verder niet hebben, echter, ze hebben wel terdege een punt en volkomen gelijk en het dus bij het rechte eind…..

Want het waren wel erg activistische botbewerkingen, en mevrouw Ecritures heeft wel degelijk een tikkeltje gejokt. Want die waren natuurlijk geen handmatig botbewerkingen zoals mevrouw eerst stellig beweerde, en ik zal het nog sterker vertellen, ik betwijfel zelfs of ze wel überhaupt wel van haar hand waren.

Ja Matroos, dat vraag ik me zo af, net zoals ik me steeds meer begin af te vragen in hoeverre jij eigenlijk wel zo eerlijk en van goede wil bent.
Want aan Ymnes zit namelijk een wel een heel vreemd luchtje, is het niet? Maar toch, toch was hij tot voor kort de drijvende kracht achter dat Caribbean project van die mevrouw Ecritures. Raar zaakje, Matroos, een raar zaakje vind ik het maar.
En dan die rare Nederlands/Amerikaanse professor, die Drmies wiens topic nu al bijna 15.000 hits aantikt op Sucks, waarmee hij samen zo stoer op Graaf Statler jacht ging indertijd, ik weet het allemaal niet zo met die goede wil daar waar iedereen van schijnt over te lopen..

Maar goed, de Kolonel is weer eens boven water, misschien kun je hier nog eens aanschuiven als beide mannen van de gestalte pot zijnde en mannen die bescheiden van aard zijn. Immers, De Kolonel noemt zich ook maar een bescheiden sergeant. En jij jezelf een bescheiden matroos. En de graaf is toch ook wel redelijk bescheiden met zijn plaats achteraf op een Worldpress forum wat niet eens van hem is, is het niet? Nou, dat moet wel klikken.

Ja, doet dat eens Matroos, kom jij hier nog eens op bezoek nu de kolonel terug is, een koud pilsje en een vers kaasplankje staan hier in de koelkast voor je klaar. Dan kunnen wij eens verder babbelen over al dat fatsoen en goede trouw van jouw, wat jij kennelijk zo hoog in het vaandel hebt.  Dat vind ik namelijk beide namelijk hoogst interessante onderwerpen om eens met jouw te bespreken.

Olav

Tien jaar geleden vond ik tussen oude negatieven een foto van hem en ik denk dat het zowat de enige foto van hem is die er bestaat. Van Olav. Mijn vroegere kameraad Olav. Hoe ik Olav leerde kennen?  Op de spijbelacademie IVO in Zeist. Want rondom en in Zeist waren namelijk vrij veel Antroposofen gevestigd die een zeer aparte kijk op onderwijs hadden en die vele zeer vrije vormen van onderwijs gesticht hadden zoals de vrije school en vele andere van dit soort scholen.

Kinderen en jonge mensen moesten zich volgens hun filosofie in een zeer vrije omgeving ontplooien en dat hebben we gedaan. Op onze manier dan. Er was dus geen enkele controle op spijbelen en je  kon geheel vrijblijvend onderwijs op verschillende niveaus volgen. En na mijn toch al niet zo florissante lagere schooltijd was ik tot de conclusie gekomen dat onderwijs voor de domme was, en bovendien werd er door het vreemde oordeel van die psycholoog geen enkele eis meer aan mij gesteld. Ik was dus vrij. Letterlijk. Vrij waren we om te doen en te laten wat we wilde.

Maar terug naar Olav. Op de eerste schooldag zat er dachten we een vreemd meisje in de klas. Dat was Olav. Olav had lang, donkerblond haar, droeg onberispelijke meestal satijnachtige kleding en later paarse velours pakken. Olav liep over van creativiteit, was opgevoed door zijn oma en moeder die ooit zwanger was geraakt van een alcoholist die beeld was geraakt en was als een prinsje en opgegroeid zoals wij allen in een van de vele grote, dure  huizen in Zeist.

Ondertussen was zijn moeder naar een flatje bij ons om de hoek verhuist, had kennis aan een andere alcoholist gekregen die haar zwanger had gemaakt en die Olav het huis uitschopte op zijn zeventiende toen Olav een vrij zware kandelaar in zijn kruis had geduwd. Nadat de man hem mee naar de kapper met geweld had mee genomen want hij moest een echte man worden. Mijn moeder nam hem op maar Olav had al snel een kamer gevonden bij, juist André op zolder die in het huis van zijn oma woonde die in het bejaardenhuis zat. Maar daarover later meer. Zijn we er nog? Mooi.

Ach, Olav. De meisjes liepen als een zwem bijen die een honingpot in het vizier hadden achter hem aan. Achter ons allemaal aan eerlijk gezegd. We waren best mooie jongens, behalve Hans dan, hadden de oude bontjasjes van onze oma aan, lang haar, en we waren apart en artistiek. En eigenlijk ook waanzinnig talentvol achteraf bezien. Maar die tijd, de omstandigheden, dat nekte ons.

Olav had namelijk één heel naar ding, hij had namelijk de neiging tot verslaven van zijn vader geërfd. Een neiging die Hans en André ook hadden maar ik gelukkig minder anders kon ik u dit ook niet meer na vertellen. Hash, heroine, LSD, en vooral drank hebben Olav namelijk ten gronde gericht. Rond zijn dertigste lag hij dood in een flat in Apeldoorn en we hebben geen idee hoe hij daar terecht gekomen is. We hadden hem jaren niet meer in beeld behalve die ene kaart dat hij in het vreemdelingenlegioen zat wat eigenlijk helemaal niks voor hem was. Is Olav dan nooit clean geweest? O, jawel. Met een baan als kok, geheel clean en wonende in een maisonnette in de buurt van Eindhoven in Veldhoven samenwonend met een steenrijke meid uit Bosch en Duin.

Aan de enorme villa van haar ouders mét zwembad heb ik nog warme herinneringen vanwege de enorme feesten die we daar hielden in de weekende als haar ouders weer eens op zakenreis waren. Medeeigenaren van een landelijk bekend bedrijf en meer zeg ik niet want uw graaf is zeer decreet. En op die feesten waren wel meer van dat soort mooie en rijke jonge dames uit Bosch en Duin en De Bilt maar de graaf is nog steeds discreet zoals een graaf dat past en noemt dus verder geen namen. Maar dan, maar toen. Olaf was plotseling een zelfverklaarde kok en daar stond hij. Die fles drank in de keuken, zijn ondergang.

Op een regenachtige dag stond Olav plotseling bij mijn moeder voor de deur en ik deed verbaast open. Olav, stomdronken. Martin, ik wil eerst even naar de slijter hiertegenover om wat te drinken voor ons te halen. Ik trok mijn jas aan en liep met hem mee, maar na een paar meter zakte hij in elkaar en mijn moeder wist niks beters te doen dan de ambulance te bellen. Waarop de broeder een korte blik op hem wierp en zei, o die is dronken waarop de ambulance weer vertrok.

En toen gebeurde er iets vreemds. Olav ontwaakte, was brood- en brood nuchter leek het wel, ging op een bankje verderop zitten en begon te praten. Ik ben verloren Martin, ik zag die fles staan en wilde proberen wie sterker was, de fles of ik en die fles heeft gewonen. Daarna hebben we nog wat gepraat over vroeger en zo en toen is Olav uit mijn leven verdwenen. Op die ene keer na in die kroeg in Driebergen waar hij stomdronken zat. Hij zei mij goedenavond, gaf mijn vriendin een kushand en dronk door zonder verder nog iets te zeggen. En dat is de laatste keer dat ik hem gezien heb tot ik hoorde dat hij dood in een plas bloed lag en waarschijnlijk al 14 dagen dood was toen ze hem vonden in die flat.

 

 

Olav

Ach Olav, lieve Olav, in mijn hart leef je nog altijd voort en nu ben je weer even terug om je voor te stellen aan mijn digitale vriend De Kolonel. Jullie hadden elkaar vast gemogen denk ik zo. En bedankt voor de krankzinnige toeren die we uit hebben gebouwd in die al lang vervlogen jaren. Het was mooi en goed zo, en rust verder zacht.