Trijntjes

Interesseert de wikiwereld me eigenlijk wel? nee, totaal niet. Als Wikipedia morgen in een sinkhole of een zwart gat verdwijnt zal ik er geen traan om laten. Het boeit me niet, ik vind het idee achterlijk en het kan niet werken. Wat dan wel?  Dat niemand het recht heeft mij zo te verneuken en als je dat wel doet heb je een hele slechte aan me, een hele slechte. Ik geef namelijk niet op tot ik heb wat ik wil. En dat zijn rehabilitatie en excuses, en voor minder doe ik het niet.

Wat interesseert me dan wel? Dingetjes bouwen, in elkaar knutselen. Van niets iets maken. Trijntjes vind ik leuk en nu heb ik vijf prachtige radiografische treinen opgebouwd maar ja, die liggen maar. En dan kijk ik de tuin in en dan denk ik naast het feit dat ik zou het gras eens moeten maaien een treinbaan…toch welk leuk. Want het spul is zo groot dat het een achterlijke ruimte inneemt dat je wel naar buiten moet.  Maar ja, die rails….duur.

Nu had ik een heleboel zogenaamde startsetjes van marktplaats opgekocht, want daarvan zijn  er veel op zolder terecht gekomen en dat heeft een reden. Het was een locomotiefje, twee wagonnetjes en twaalf hele scherpe bochten. Dus ik had ik bergen veel te scherpe bochten liggen en geen recht rails. Dan kon je een rondje leggen en daar was iedereen zo mee uitgespeeld, en hup het setje de zolder op.  En jaren later dus op Marktplaats.

En in de tuin heb je “echte rails” nodig want dat kunststof spul gaat niet lang mee. En toen kreeg de Graaf een idee! Laat ik eens die rails uit elkaar halen en overbuigen! Dus, de kop uit een oude videorecorder gesloopt en op een plank gezet. Die dingen  zijn namelijk prachtig gelagerd, en oersterk. En een lager aan de andere kant.

DSCF7155

 

Rechts de veel te scherpe bocht voor buiten, links de  boel uit elkaar en de verbindingen weg geknipt aan één kant en buigen maar! Langs die de videokop en dan het stukje afzagen wat te lang is, immers de buitenste rails is langer dan de binnenste. Lijkt veel werk, maar valt reuze mee. Ik heb er drie per dag gedaan in een verloren kwartiertje. En het resultaat: Heel veel rechte rails en prachtige flauwe bochten.

 

 

DSCF7183.JPG

DSCF7173.JPG

 

Wie sterk is moet ook slim zijn zeg ik altijd maar. En ik heb nog een berg van dat spul liggen want ik krijg het vaak cadeau als ik iets koop bij een trijntjesliefhebber, want niemand weet raad met die nauwe bochten. Nou , ik wel hoor! Hierboven zie je de rechte rails, en een halfproduct om het verschil in radius te zien. Morgen zal ik eens over het doorzagen van onbruikbare wagons schrijven.

Ik werd wakker op een verlaten trein emplacement vlakbij Brindisi

Het zal rond 1986 geweest zijn. Na een verblijf in het Militair Penitentiair Centrum Nieuwersluis besloot de arts van het roemruchte Regiment van Heutz waar ik als dienstplichtig soldaat diende in wanhoop tot een vroegtijdig einde van mijn dienstplicht via S5. Ongeschikt. Sowieso was het Regiment van Heutz een vergaarbak van verslaafden, gestoorden en lastige personen.

van heutz

Had nog net genoeg geld over voor een interrail kaart. Goed voor een maand gratis treinen door Europa. Geld om eten te kopen moest ik onderweg maar zien te verdienen. In die tijd was reizen naar landen als Italie en Griekenland een uitzondering. Men ging op vakantie naar zee of kamperen op de Veluwe. Als er meer te besteden was misschien wel naar Belgie, Duitsland of Luxemburg. Een vliegtuig nemen voor een paar tientjes bestond nog niet. Alleen kinderen van rijke ouders gingen soms op vakantie naar Spanje of Italie. En dan was men dagen onderweg.

trein italie

De truc was om zoveel mogelijk geld voor overnachtingen uit te sparen door de nachttrein te nemen. Vanuit Nederland ging het dus met de nachttrein naar Munchen. Het was zomer en de backpackers lagen languit in de gangpaden er werd vollop wiet gerookt.

In Napoli rook ik mijn kans op fortuin bij het -veelal door Yougoslaven- op straat gespeelde balletje balletje. Een zogenaamde vriend zette zijn voet op het winnende bekertje en wees me zo aan waar het balletje zou liggen. Hij had er verstand van want hij had al een paar keer flink gewonnen! Vreemd genoeg had hij opeens geen geld meer en mocht ik de inzet doen.

staartjes-van-napels

Vanuit Napoli ging de treinreis verder via Bari aan de Adriatische zee en dan verder zuidelijker de kust volgend naar Brindisi. Vanaf daar wilde ik proberen een boot te nemen naar Patras een Grieks havenstadje op de Peloponnesos.

De trein van Bari naar Brindisi had van die handige slaapcoupees met gordijntjes en neerklapbare banken waardoor je er heerlijk kon slapen. Je moest dan wel van binnenuit de deurtjes vergrendelen en niet reageren op het geroep, geklop en gebons van de Italiaanse conducteur.

Zo reed ik dus de hele avond en nacht heen en weer van Bari naar Brindisi. En werd uiteindelijk wakker op een verlaten stations emplacement vlakbij Brindisi. Geld had ik niet maar daar wachtte wel de boot naar Griekenland. Later meer daarover.

Share your talent

Geluid is opgenomen met fototoestel. Geen beste kwaliteit maar ze kan goed zingen. En die gast op de piano was ook goed. Waar was het ook alweer? NS station Tiel volgens mij. Rond een uur of drie’s nachts. Had die avond, de hele dag eigenlijk flink gezopen. Was bij het ontbijt al begonnen met drie glazen meloraki (dat is raki met honing door elkaar, had ik nog staan) het was nét even te veel de nacht ervoor. Het station was helemaal verlaten verder. Wel een mooie galm.

All Right

Hier is de Graaf dan, die komt als en gaat als het hem uitkomt. Wat ga ik hier schrijven, en waarover? Nou ik denk heus wel bij tijd en wijle een stukje Pediavenijn als dat zo uitkomt, maar ook over andere zaken. Zoals trijntjes, the mystery of vacuum tubes, en nog meer. Over Tolkien? Denk ik wel. Gekke verhaaltjes? Beslist!

 

Anyway, ik bedank De Kolonel, mijn digitale vriend, hoe dan ook voor de gastvrijheid.

 

De graaf himself.

De conducteur.

Het straatje van Zilvertje.

cs

Rampentrein met aan boord

Een 90 kilo ongehoord

Een mud vunzigheid

En de bijna blote billen

Van een te kort gerokte meid.

De jongen met pokdalige huid

En vlasnor krijgt een prent

De conducteur bromt ongeduldig

Had je, je studentenpas

Maar mee moeten nemen

Hij gluurt ondertussen

Naar sexy meters  lange benen

Ze zit een coupé verder

Met haar stelten te wijd.

Ze heeft geen kaartje

De conducteur neemt de tijd……….

“Ohhhhhhhhhh, je was te laat wakker geworden

En vergat je tasje?”

Ze kwam  onder de prent uit

Door het tonen van haar legitimatiepasje

Hij snuift behendig haar slipjesgeur

Verdwijnt met een groet

En een beter humeur

Zilvertje. ( zo oneerlijk )

Δεῖτε τὸ πρωτότυπο