Is Wallie Smeagol???

Ja, ik heb uw discussies hier al een tijdje van een afstandje gevolgd. Er is hier natuurlijk nog veel meer mis dan op WQ. Een probleem is natuurlijk dat het hier een nog groter aantal artiklen, en een veel groter aantal deelnemers betreft. En dat de meeste deelnemers uiteindelijk toch kwantiteit boven kwaliteit waarderen. En er worden dus enorme risiko’s genomen. De rol van de mods (en ArbCom) hier is er een van brandjes blussen. En geregeld trachten ze dat te doen met olie. Bron=Whaledad Er is hier iets geks

Heb erover nagedacht. Over de Graaf, wat er toch gebeurd is met Wallie, over Tolkien en het project waar MDD zijn diploma nog zou scannen. Was Wallie in de ban van de ring? De gouden en almachtige arbitroll ring die hem digitaal aanzien gaf. Is Wallie Smeagol???

Stak Wallie verblind door een glanzende wiki carriere daarom onverwachts op meta een digitale dolk in de rug van zijn trouwe puinruimer de Graaf? Of was deze Graaf zelf de weg kwijt waardoor de digitale dolk hem bezeren kon? Kan Romaine werkelijk op drie plaatsen tegelijk een lezing geven, edits doen op projecten waar de zon niet schijnt en foto’s maken met raadselachtige meta data? Sprong Romaine na drie glazen Meloraki en een knokpartij met de Kolonel in een bar in Pireus achterop de motor bij Varoufakis? Of was het Schimmetje dat zou een hoop verklaren namelijk! Of juist ingewikkelder maken. Er is hier iets geks dat is zeker en vast. Wie het nog begrijpt mag het zeggen kijk en oordeel zelf:

Found a job yet have you, you wanker? He politely asked me

In Eilat voor het eerst koraal gezien en in een zeegel getrapt. Dan moet je snel over je voet pissen dat helpt leerden we snel van de locals. Tis mooi snorkelen daar. Mooier nog is iets verderop in de Sinai (Egypte) langs de Rode Zee kust. Dahab, Nuweiba en Sharm el Sheik zijn nu toeristen oorden. Dertig jaar geleden kwamen er backpackers en hippies en huurde je voor een paar Egyptische dollars een soort rieten hutje bij het strand.


There was a famous hangout in Eilat back in 1989, called the Peace Cafe. I wouldn’t be surprised if it still existed today because it was that much of an institution. The Peace Cafe was so much more than a cafe. It was a place for people to gather in the search for work. The unemployed folks of Eilat would hang out in the Peace Cafe from morning till night, drinking beers, eating snacks, playing pool, and watching movies, while they all had one eye on the door to see who came in with job offers. I guess you could refer to the Peace Cafe as an informal job centre.

peacecafe1

http://mittonini.blogspot.nl/2014/01/the-israeli-fawlty-towers-chapter-3.html

Spinvis – Aan de oevers van de tijd

Aan de oevers van de tijd
Keek ik om me heen
Ik wachtte aan de kant
Aan de oevers van de tijd
En alles ging voorbij
Verloor zijn naam
En spoelde aan

Aan de oevers van de tijd
Hing ik maar wat rond
In het zachte, dode licht
Van de vreemde grijze zon
Zocht ik naar die ene dag
Mei en Juli in een zomer
In een jaar

Ik werd wakker op een verlaten trein emplacement vlakbij Brindisi

Het zal rond 1986 geweest zijn. Na een verblijf in het Militair Penitentiair Centrum Nieuwersluis besloot de arts van het roemruchte Regiment van Heutz waar ik als dienstplichtig soldaat diende in wanhoop tot een vroegtijdig einde van mijn dienstplicht via S5. Ongeschikt. Sowieso was het Regiment van Heutz een vergaarbak van verslaafden, gestoorden en lastige personen.

van heutz

Had nog net genoeg geld over voor een interrail kaart. Goed voor een maand gratis treinen door Europa. Geld om eten te kopen moest ik onderweg maar zien te verdienen. In die tijd was reizen naar landen als Italie en Griekenland een uitzondering. Men ging op vakantie naar zee of kamperen op de Veluwe. Als er meer te besteden was misschien wel naar Belgie, Duitsland of Luxemburg. Een vliegtuig nemen voor een paar tientjes bestond nog niet. Alleen kinderen van rijke ouders gingen soms op vakantie naar Spanje of Italie. En dan was men dagen onderweg.

trein italie

De truc was om zoveel mogelijk geld voor overnachtingen uit te sparen door de nachttrein te nemen. Vanuit Nederland ging het dus met de nachttrein naar Munchen. Het was zomer en de backpackers lagen languit in de gangpaden er werd vollop wiet gerookt.

In Napoli rook ik mijn kans op fortuin bij het -veelal door Yougoslaven- op straat gespeelde balletje balletje. Een zogenaamde vriend zette zijn voet op het winnende bekertje en wees me zo aan waar het balletje zou liggen. Hij had er verstand van want hij had al een paar keer flink gewonnen! Vreemd genoeg had hij opeens geen geld meer en mocht ik de inzet doen.

staartjes-van-napels

Vanuit Napoli ging de treinreis verder via Bari aan de Adriatische zee en dan verder zuidelijker de kust volgend naar Brindisi. Vanaf daar wilde ik proberen een boot te nemen naar Patras een Grieks havenstadje op de Peloponnesos.

De trein van Bari naar Brindisi had van die handige slaapcoupees met gordijntjes en neerklapbare banken waardoor je er heerlijk kon slapen. Je moest dan wel van binnenuit de deurtjes vergrendelen en niet reageren op het geroep, geklop en gebons van de Italiaanse conducteur.

Zo reed ik dus de hele avond en nacht heen en weer van Bari naar Brindisi. En werd uiteindelijk wakker op een verlaten stations emplacement vlakbij Brindisi. Geld had ik niet maar daar wachtte wel de boot naar Griekenland. Later meer daarover.

Aan de overkant van de rivier

Een paar jaar geleden ik voelde me langzaam wegzakken in een zwart gat. Alles werd heel rustig om mij heen werd en ik moet zeggen zeer behaaglijk. Er verscheen een Grieks orthodoxe priester naast mij, een oude man die op een hele kalme toon tegen mij begon te praten. Hij vertelde mij dat hij in de jaren vijftig van de vorige eeuw was overleden en begon mij van alles uit te leggen wat op dat moment volkomen logisch en helder op mij over kwam. Ik zakte nog verder weg.

Ik kwam weer tot mijzelf en zat op een bankje bij een klooster op Athos in de werkelijk prachtige kloostertuin met de mooiste bloemen die ik ooit had gezien. Langzaam kwam er een monnik op mij af en vroeg mij of ik de rest van het klooster wilde zien. Ik zei graag, en hij nam mij door een lange gang mee naar geheime ruimtes waar verder niemand mag komen en liet mij de mooiste iconen zien die ik ooit gezien had. Een oude monnik uit lang vervlogen tijden zat in de hoek een icoon te schilderen, glimlachte vriendelijk naar mij en ging weer door met zijn werk. Je zag aan zijn kleding, de stof ervan, zijn brilletje, het kleine olielampje, aan alles dat het een andere tijd was.

Vervolgens was ik terug in de tuin en zat weer op het bankje, het rook er heerlijk zoals alleen maar Griekenland kan ruiken op een mooie zomeravond. Er stond een zacht, verkoelend briesje. Je hoorde het geluid van krekels en het was er heerlijk. Zo vreedzaam, ik kan het niet uitleggen. Dezelfde monnik die mij had rondgeleid kwam terug met een blaadje met koffie en iets lekker. Ik was gelukkiger dan ik ooit op aarde was geweest, dat moet wel want de factor tijd was weg. Ik was duidelijk in een andere dimensie.

Er kwamen twee mannen aanlopen, de ene herkende ik meteen, maar de andere pas later. Het was mijn vader met zijn vriend Tolkien. Ik heb Tolkien als kind namelijk goed gekend, daar zal ik later meer over vertellen. En zij vertelde me van alles uit, over heel het leven maar het meeste herinner ik mij niet meer.  Ook legde ze me tot in de details uit hoe het Grote Project echt in elkaar stak. Werkelijk tot in elk detail. Het was heel raar, ik rook zelfs de lucht van mijn vader, zijn after shave, alles. En zijn kleren, zijn pak met vest was ook anders dan tegenwoordig, ruwer, een ander soort stof van vroeger, ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Het was levensecht.

Na verloop van tijd namen ze afscheid en ik zat nog even, dronk mijn koffie op en genoot. Met een klap kwam ik op de wereld terug met allerlei draden aan me, de broeder was een ECG aan het maken en zei alles is goed. De  nachten daarna verscheen de priester weer en heb ik met heiligen gesproken. Elke nacht is er een ECG gemaakt vervolgens. Ik mocht na een paar dagen weer naar huis, er was niks, maar dan ook niks gevonden. Ik was zowel lichamelijk en geestelijk 100% gezond.

Maar het rare was dat wat mij die nacht door mijn vader en Tolkien verteld was in een universele taal tot in de details klopte. Niemand heeft mij ooit iets over het Grote Project verteld, ik heb nooit met iemand erover gesproken. Eerlijk! Nog steeds niet, behalve met Ausma. Maar ik kende elke aspect, dat blijkt wel. Zelfs van de internationale wikiwereld. Jaren heb ik niemand meer terug gezien tot laatst de priester s’nachts weer verscheen naast mijn bed en zich met woorden van grote wijsheid aan mij openbaarde. Ik nam het allemaal voor kennisgeving aan, ik was al een tijdje helemaal niet lekker. Ik dacht, je wordt oud, je bent op.

De ambulancebroeders waren echt geweldig. Ik vroeg, ga ik nu dood? Nee, zei een, want ik ben examen ambulancebroeder aan het doen en dat was een geruststelling. Ik ben uiteindelijk door een geweldige, sympathieke Belgische arts voor de poorten van de dood weggesleept, en het gaat best goed met me op het moment. En ik ben werkelijk geen seconde bang geweest, want soms verlang ik heimelijk terug naar die andere wereld.

Is dit verhaal een verzinsel van mij? Net zoals al die andere verhalen dat zouden zijn volgens Edje de Roo en de rest? Zou ik wel echt zijn? Zou ik wel de waarheid spreken? Of zou ik werkelijk die geniale troll zijn? De keuze is aan u, de lezer.

Hoor de woorden van de profeet

Heb ik van mijn mammie, die kon ook door de tijd heen kijken. Je geloofd me niet? Nou, lees die essay over Griekenland op Sage maar eens na en let vooral op de data. Dan zie je dat ik alles voorspel en op Wikipedia artikelen over personen heb geschreven voor ze in beeld kwamen, zoals Tsakalotus, Varoufakis.

Hear the words of the prophet, de Trollopedia komt eraan.. Mark my words. Ik hoor namelijk de klappen in de verte. We gaan (crash)landen…..

Luchtramp!

Het vliegtuig, met de vorm van een luchtkasteel waarop de trotse naam van de bekende maatschapij Trollopedia prijkte, duikelde door de lucht in een levensgevaarlijke spin. En af en toe schitterde even het kroontje, een predikaat wat de maatschapij verkregen had door de Erasmusprijs te winnen op de zijkant in de zon.

Ondertussen was het toestel in een duikvlucht gekomen en meerderde snel vaart, waardoor het leek alsover de luide knallen waren doordat het toestel door de geluidsbarriere ging. Het waren echter de blokkadeknallen van gezagvoerder CaAL, die het vliegen met het spelen van computerspelletjes machtig was geworden. Evenals de tweede en de overige hulppiloten.

Bam, Bam, BAM! van de blokkadedreunen klonk het op de grond, waar twee kundige piloten die het toestel al lang van te voren met een parachute hadden verlaten verbluft stonden toe te kijken hoe het toch wel kostbare toestel pijlsnel recht op het aardoppervlakte afkwam. Het waren de beruchte kolonel en zijn kompaan de graaf.

De neus stond al recht naar beneden toen de copiloot, Natuur12 de stuurknuppel overnam. Gooi ze eruit!  schreeuwde de doodsbange passagiers. Gooi ze er allemaal uit, Natuur12, om gewicht te minderen. Dan redden we het wel!  Zich geen moment realisererende dat zijzelf wel eens de volgende zouden kunnen zijn die eruit gemikt zouden kunnen worden, en dat de parachutes op waren.

Ondanks dit gemis aan parachutes werden er allerlei plannen gesmeed om toch maar wat van de passagiers uit het vliegtuig te mikken. Toegeven dat de piloten totaal incompetent waren was immers uit den boze.
En zo geschiede, het laadruim ging open en de eerste trollmods zweefde door de lucht.
Niet dat het allemaal nog veel uit zou maken, het vliegtuig was immers toch verloren en zou binnen korte tijd te pletter slaan.

Ondertussen was in het feestzaaltje in Utrecht een grote trollomediaconferentie gaande. Net nadat Arie een vertaald gedicht voor had gedragen en elegant Robbert Jan ten dans had gevraagd in het kader van de roze regenboogprojectweek waren er harde klappen te horen. Alsof er zware voorwerpen op het dak vielen.

De voorzitter stond vermoeid op, sjokte de trap op, en zag een groot gat in het dak. Verdomme, weer een trollmod uit dat verrekte vliegtuig gevallen dacht hij, en spoede zich naar beneden om zich bij het gezelschap te voegen dat er op los danste dat het een lieve lust was. Dit op de klanken van een ingehuurd klein dansorkestje, in anologie met de Titanic. Gewoon negeren, dat is het beste dacht de voorzitter bij zichzelf, dat  is het beste voor iedereen. En hij ging weer naar beneden om zich in het feestgedruis te mengen

Het was dan ook een geweldig feest. Alles was er op kosten de ruime giften van de donateurs, champgnetorens, kreeften, een chocoladefontijn waar je stroopwafels in kon dompelen, ja werkelijk aan alles was gedacht.
Personeel om op te dienen, een heus dansorkerst, niets was vergeten.. Er zou zelfs een mannelijke  stripper  besteld in het kader van het gendergapproject om meer vrouwelijke deelnemers naar trollopedia te lokken.

Maar toch was er in de verte een rommeld geluid te horen wat steeds maar luider en luider werd.

Verschikt keek Moira op terwijl ze net aan het schuifelen was met de sokpop Natuurlijk al 13. Wat hoor ik? Het lijkt wel of de Trollopedia-NL is in de verte die in de problemen is dacht ze bij zichzelf.
Meteen hield ze op met multitasken, en ze hield het anoniemencontrole op haar iPad voor gezien en stormde de trap naar de zolder op.

Wat ze daar zag tarte elke beschrijving. Er was een enorm gat in het dak geslagen en verschillende trollmods lagen stuiptrekkend op de grond, maar daar had zij op dat moment geen oog voor.
Want wat zij zag door het gat wat in het dak was geslagen was veel erger in haar ergste nachtmerrie, namelijk de in de lucht stuiterende Trollopedia–NL die dreigde zich recht in het kantoor van Trollomediamedia zich te boren….

Gillend liep zij de trap af, lijkbleek alsof ze een spook gezien had.
Heb je soms Graaf Statler gezien? vroeg een bezorgd Trollopediamedialid. Is hij toch ingeslopen met een sokpop?
Nee, nee, veel erger schreeuwde ze. Kan niet zei een ander lid, een grotere spelbreker bestaat er immers niet. Was het De Kolonel anders? Kolonel Pissnor, die stinkerd?

Maar een antwoord bleef uit, want de wit weggetrokken MM zeeg in elkaar, en begon uit een soort reflex een kliederschool, terwijl ze daar op de grond in haar feesttrollenjurkje lag te blokken. Een zinnig  woord kwam er echter niet uit, maar eigenlijk viel niemand dat op.

Hierop stoof het gezelschap de trap op, en iedereen keek door het grote gapende gat naar  de hemel.
Wat zij zagen was in een woord verschikkelijk, de rondtollende Trollopedia-NL kwam recht op hen af!
Vluchten kon niet meer, daarvoor was het te laat. Maar het orkerst zette toch maar onvermoeibaar een nieuw walsje in.

De klap was enorm. Kranten stonden er vol van. HET VLIEGTUIG TROLOPEDIA-NL  IS VERONGELUKT, kopte alle kranten. Zelfs CNN onderbrak er het progamma ervoor.

Experts stelde later vast dat het toestel door een overmatige belading met copyvio, wanbeheer en achterstallig onderhoud, en een ondeskundige bemaning  was verongelukt. Veel moeite hoefde ze daar niet voor te doen, na het uitlezen van de respectievelijke  bewerkingsgeschiedenissen was dit al snel duidelijk.

Als door een wonder hadden alle trollopedeanen het ongeluk overleeft. Heelietsanders bungelde weliswaar ergens in een boom en zijn brilletje hing half op zijn neus, en vele hadden schrammen en blauwe plekken opgelopen, maar voor de rest viel het erg mee.

Het pand was er echter minder genadig af gekomen, evenals het Trollopediatoestel. Weliswaar had de taart waaruit de stripper zou springen de klap aardig opgevangen en waren verschillende trollisten, leden van de TrNeCO* tot hun schik samen in de bedden van de beddenzaak die onder het pand was gesitueerd beland, maar toch was de schade enorm. (Ja, denk je eens in, Trijnstel lag daar met Robotje in één bed!)
Zo groot zelfs dat met alle donateursgelden bij elkaar de enorme schade niet te betalen was en de kans dat het vliegtuig ooit nog zou vliegen zeer klein was geworden.

Hoofdschuddend kwamen  de twee LTA*’ers aanlopen. Lang had men ze na hun block en lock niet gezien. Het waren de Kolonel met zijn digitale vriend Graaf Statler.
Na het hele tafreel hoofdschuddend op genomen te hebben sjokte ze weg, terug naar de brug waaronder ze leefde in een kunstig gemaakte tent van de parachute waarmee de graaf veilig was geland op het naastgelegen grasveldje. Nog net was te horen dat de een tegen de ander zei, dat kon ook niet goed gaan. En beide verdwenen in de duisternis van de inktzwarte nacht….

Voetnoten:
*GeNeTr= Het geheime Genootschap Nederlandse Trollisten. Een organisatie die qua  geheimzinnig niet onderdoet voor de Priorij van Sion.  Vele vermeende trollopedianen zijn al bij naam genoemd als prominent lid, zoals ene Graaf S
*LTA=Laffe Tactiek van Achterbaksheid. (door een corrupt kliekje)